همراه با جشنواره فیلم فجر؛
مظلومیت شوتی ها در فیلم " اسکورت" / "شوتی" چند درصد از مشکلات جامعه است؟!
«اسکورت» تازهترین ساختهی یوسف حاتمیکیا، فیلمی است که بیش از آنکه دربارهی تعقیب و گریز باشد، دربارهی تصمیم است؛ تصمیمهایی که در موقعیتهای مرزی گرفته میشوند و معمولاً هزینه دارند. فیلم با انتخاب جاده بهعنوان بستر روایت، آگاهانه خود را در امتداد سنت فیلمهای جادهای قرار میدهد؛ ژانری که هم در سینمای جهان و هم در سینمای ایران، همواره محل برخورد قانون، فردیت و اخلاق بوده است.
شهدای ایران :سرویس فرهنگی/«اسکورت» تازهترین ساختهی یوسف حاتمیکیا، فیلمی است که بیش از آنکه دربارهی تعقیب و گریز باشد، دربارهی تصمیم است؛ تصمیمهایی که در موقعیتهای مرزی گرفته میشوند و معمولاً هزینه دارند. فیلم با انتخاب جاده بهعنوان بستر روایت، آگاهانه خود را در امتداد سنت فیلمهای جادهای قرار میدهد؛ ژانری که هم در سینمای جهان و هم در سینمای ایران، همواره محل برخورد قانون، فردیت و اخلاق بوده است.
داستان ساده است: سرباز پلیسی برای تهیه داروی سرطان دوستش، ناچار میشود اسکورت یک زن شوتی را بپذیرد تا بار قاچاقی به مقصد برسد. همین «ناچاری»، موتور محرک فیلم است؛ اما مسئله اینجاست که «اسکورت» هرگز اجازه نمیدهد این ناچاری به بحران واقعی تبدیل شود. فیلم تنش دارد، اما خطر نمیکند.
داستان اسکورت به طرز عجیب و بزرگی موضوع شوتی ها را به عنوان یک معضل اجتماعی بزرگ وارد سینما و چشم مخاطب می کند تا جایی که عنوان می شود اینها به دلیل اینکه کار نداشتند و فشار مشکلات اقتصادی به اجبار وارد این شغل شده اند، اما در واقعیت همه شوتی ها اینگونه نخواهند بود.
حاتمی کیا سوژه ای را آنقدر بزرگ می کند که در میانه مشکلات جامعه درصد قابل توجهی نیست. داستان عاشقانه پسر سرباز با زن شوتی هم برای گرم نگه داشتن فضای فیلم برای مخاطب استفاده شده است.
