پاره جگرم خداحافظ!

ولی می بینم که قبای ابدیت را در آغوش کشیده ای. نمی شنوم که چه می گویی، اما می دانم که در انبوه کلام و حدیث دنبال چیزی از جنس خدا هستی.هرگز برگشتن خاکی ات در ذهنم راه نیافت.

روزی که می رفتی انگار سال ها بود که که وداع کرده بودی. حتی به شمعدانی های سرخ به رنگ صورت ماهت که تازه قلمه اشان زده بودی اعتنا نکردی. وقتی برای آخرین خداحافظی برگشتی، نشناختمت. برای همه ما غریبه بودی. ما که به زمین چسبیده بودیم، ما که سرمان توی حساب بود. هنوز سایه قامت رعنای ترا که در کنار رگه های کوچک مسیر آبی که از بالای خاکریز سرازیر است در امتداد جای زنجیر چرخ تانکی که تازه از پشت سرت رد شده می بینم. به سنگ مزارت که می دانم درآن نیستی برای اینکه دیگران وراندازم می کنند نگاه می کنم.هیچکدامتان آنجا نیستید. همه رفته اید. راه شما از همان لحظه ای شروع شد که همراه غریو شلیک و تکه پاره های آهن پاره ها  در تن تشنه اتان فرو رفت.

برای تو چه فاتحه بخوانم که تو فتح الباب همه نادیدنی هایی. تن پوش نمناک پیکر ت را که کنار زدم آنچه که از دست مهربانت باقی مانده بود هنوز بوی سوختن می داد. یادم به کودکی ات افتاد که برای استحمام وقتی آب را به سرت ریختم، فریاد زدی « بابا پشتم سوخت». پسرم برای آن سوختن مرا حلال کن .   پاره جگرم خدا حافظ!  والسلام

به نقل از فاش نیوز