طراح فرم شعله در زمهریر
حرکات فرم اصلا دیده نمی شود
خبرنگار حوزه فرهنگی شهدای ایران : به بهانه نمایش شعله در زمهریر به سراغ علی براتی طراح حرکات فرم این نمایش رفتیم.
علی براتی که سال هاست در این حوزه از تئاتر ایران فعالیت می کند و در نمایش های ملی و مذهبی بسیاری حضور داشته است گلایه های بسیاری از شرایط به وجود آمده در کارش را دارد.
۱- خودتون رو معرفی کنید ؟
علی براتی هستم متولد سال ۵۶ و فوق لیسانس مترجمی زبان دارم. از سال ۷۵ اولین کارم را با آقای نادر رجب پور شروع کردم. از سال ۸۱ طراحی حرکت را شروع کردم و از سال ۸۹ گروه خود را با عنوان گروه قبیله تشکیل دادم. افراد اصلی گروه د رضا راد، میثم احمدی، سروش کریمی نژاد، مهرداد آبجار هستند.
۲- شما در حوزه ایثار و شهادت کارهای بسیاری انجام داده اید، فضای این حوزه را چطور می بینید؟
به نظر من مهمترین اتفاق پس از انقلاب دوران دفاع مقدس بوده و ما به عنوان افرادی که این اتفاقات را بازسازی میکنیم گاهی پیش می آید که میگوییم واقعا اگر ما به جای شهدا و جانبازان بودیم شاید کاری را که آن ها انجام داده اند را نمی کردیم.
همین چند وقت قبل ما یک اجرا داشتیم که به شهادت رسیدن افراد شیمیایی را نشان دادیم که جدای از حس و حال خودمان تمام تماشاگران با صحنه ارتباط برقرار کردند و در سالن تنها صدای گریه آن ها شنیده می شد.
۳- در برزخ های که تئاتر ایران به ما نشان داده است همیشه درگیری بین یک عده نیروی خیر وشر بوده است اما ما در شعله در زمهریر این اتفاق را نمی بینیم، چرا؟
برزخی که ما به وجود آوردیم برزخی واقع گرایانه است و با یک نگاه ساده می بینید فضا جهنم است و قرار است یک عده عذاب ببینند پس دیگر نیازی به نیروی خیر وجود ندارد.
۴- برخی افراد می گویند حرکات فرم صرفا جهت جذابیت در کار استفاده می شود، نظر شما چیست؟
من اصلا قبول ندارم، چون حرکت نوعی همزاد پنداری را با تماشاگر ایجاد می کند، به عنوان مثال شما صحنه شهادت حضرت عباس را چگونه می توانید تعریف کنید و یا اصلا در عصر معاصر دوران دفاع مقدس را چطور می توانید در ذهن مخاطب بازسازی کنید.
۵- در پایان صحبتی درباره حرکات فرم و شرایط کاری خودتان دارید؟
متاسفانه حرکات فرم اصلا دیده نمی شود، در جشنواره ها به طراحی بروشور جایزه می دهند اما به یک طراح حرکات یا فرم کار هیچ اهمیتی داده نمی شوند.به اعتقاد من تا زمانی که در جشنواره فجر و دیگر جشنواره ها هیچ داوری و جایزه خاصی برای حرکات فرم وجود نداشته باشد ما همیشه دچار درجازدگی می شویم، متاسفانه در حال حاضر رقابت در فضای کاری ما به تعداد و مکان کار برمی گردد.
