تو همچنان در جنگ تحمیلی مانده ای

می خواستم از مشکلات اردوی جهادی بنویسم خوب فکر کردم دانستم که همه می دانند در اردوی جهادی در این گرمایی جنون آمیز تابستان نه خبری از کولر ،حمام است نه خبری از غذا، بهترین غذا هم همان کنسرو های لوبیا  و ماهی است که اگر به تعداد باشد.

شنیدم بچه های که در اردوی جهادی که به تمام معنا  باید گفت جبهه ای جهادی، از دنیا رفته اند شهید محسوب نشده اند تعجب کردم!!!!

دلیل را پرسیدم گفتند: بنیاد شهید تنها کسانی که در منطقه ای عملیاتی به شهادت رسیده باشند را شهید محسوب می کند.

می دانم دلیل این قانون چیست، زور نیست که برادر اگر می توانید در شهادت را ببندید. ولی چرا با قوانین خنده دار دل خانواده شهداء را خون می کنید.

نمی دانستم خنده کنم یا گریه، یاد مادران شهید اردوی جهادی، میثم،عبدالرضا .و سید مجتبی افتادم

جناب زریبافان: اگر مادران شهدای اردوی جهادی بدانند که شما مرحوم محسن روح الامینی را  شهید دانسته اید و فرزندان جهادگر آنها که به فرمان قائدنا امام خامنه ای آستین بالا زده اند برای عمران و آبادی کشور را شهید حساب نکرده اید چه حالی می شوند!!!!

من نمی توانم در مورد مرحوم رو ح الامینی قضاوت کنم ولی در مورد بچه های جهادگر می شود با کمی تامل فمهید که  مگر  می تواند چیزی جزء جهاد و از خودگذشتگی عاملی برای حضور آنها در روستاهای دور ترین شهرستانهای استان گیلان وجود داشته باشد

جناب زریبافان:

شاید شما از این اتفاق افتاده در گیلان بی اطلاع باشید ولی چون رئیس این مجموعه شما هستید حرفم با شماست.

در قانونتان آمده کسانی که در منطقه عملیاتی جان خویش را از دست دهند شهید محسوب می شوند. لطفا منطقه ی عملیاتی را درست تعریف کنید!!!

اکنون منطقه ی عملیاتی ما در کوچه های شهرماست مگر نشنیده ای طلبه ای بسیجی را در خیابانهای تهران در حد مرگ زدند و جانبازش نمودند. انگار خبر ندارید که اکنون  دشمن دیگر برای تسخیر خاک تلاش نمی کند بلکه ابتدا برای تسخیر دل بچه های این مملکت در تلاش است برای تسخیر دل همان کودکانی که در روستا زندگی می کنند و امثال کسانی مثل دوستان ما برای جهاد در همین جبهه به روستا  رفته بودند که به امامشان ملحق شدند.

بروید قوانین تان را تغییر دهید که دیگر منطقه عملیاتی تغییر کرده! اکنون منطقه ی عملیاتی در پشت میز کلاس های دانشگاهست یا در دل روستاهای فقیر نشین ایران است اگر شنیدی منطقه ای عملیاتی افرادی مانند من هم پشت  کامپیوتر خانه پدری ام است و اسلحه من همین کیبورد تعجب نکن.

چون اینجا خانه فاطمه است با وضو وارد شوید. یادت باشد بچه های وبلاگ نویس با وضو دست به کیبورد می زنند.

آری برادر: تعریف منطقه ی عملیاتی را تغییر بدهید تا بی بصیرت لقب نگرفته اید، یادت باشد شهدای روستا اگر بودند اکنون در دل روستاهای ما خبری از پخش فیلم سنگسار ثریا نبود. می دانی کدام روستا  را می گویم همان روستایی که بچه هایش برای ثریا گریه کرده بودند.

دشمنت در دل روستا آمده آن وقت تو هنوز در شلمچه و منطقه های عملیاتی خواب مانده ای،،،،

هر چند کاغذهای بنیاد شما سند شهادت در قیامت نیست.  بلکه امضاء مادر شهدا نشان افتخار آنهاست.

می دانم تو هم امروز روزه ای، نه حالی برای من مانده بنویسم نه حالی برای تو مانده که بخوانی

در خانه اگر کس است ….همین چند خط نوشته بس است.

التماس دعا

به قلم : محسن سعدی

منبع : وبلاگ آزاد اندیشی