جنگ را باید درست نوشت نه درشت

لطفا خودتان را معرفی کنید؟

اینجانب سیاوش دانیالی متولد 1344 ، اهل تهران، دارای 47 سال سن و در حال حاضر مدرس دانشگاه جامع علمی کاربردی در واحدهای مختلف استان تهران و دارای 45 ماه حضور در جبهه های نبرد حق علیه باطل می باشم.

از چه سالی وارد جنگ شدید؟

از سال 61 جهت طی دوره های آموزشی و از اواخر سال 62  جهت خدمت به مناطق جنگی اعزام و تا اواخر تابستان 66  در مناطق جنگی جنوب بویژه جزایر و سواحل خلیج فارس، محور عملیاتی آبادان، اروند و پس از عملیات غرور آفرین والفجر 8 در شبه جزیره فاو و منطقه راس البیشه مشغول دفاع از میهن اسلامی بودم. 

آیا شما در مدت حضور در مناطق جنگی مجروحیت داشتید ؟

بنده مجروحیتی نداشتم که البته می دانم از بی توفیقی حقیر بوده است؛ اما همیشه دوست داشتم تا بتوانم وظیفه دفاع از میهن اسلامی ام را به نحو اکمل و احسن انجام دهم که احقاق این امر نیز منوط به نیت خالص و عنایت خدا می باشد.

آیا از همرزمان شهید خود کسی را به یاد دارید که ذکری از نام شان در میان باشد؟

اگر چه سال های زیادی از آن دوران گذشته اما پس از گذشت سالها مطمئنا خاطرات این عزیزان شیرینترین وجوه حضور در آن ایام است . از میان این عزیزان و دوستان که برخی از بستگان، برخی از دوستان و برخی از همرزمان اینجانبند می توانم از شهید جاوید محمود احمدی که در سال 61 در عملیات رمضان به شهادت رسید، شهید بزرگوار غلامحسین خارستانی که از نیروهای جنگهای نامنظم شهید چمران بودند و در منطقه عملیاتی مهران به شهادت رسیدند، شهید دلاور احمد سخنور و شهید سرافراز ذوالفقار دستمزد که این دو شهید نیز در مصاف با دشمن بعثی در آبهای نیلگون خلیج فارس به فیض عظمای شهادت نایل آمدند، و تعدادی دیگر از شهدای عزیزی که به شاید به علت پیری زودرس حقیر (لبخند) نامهای مبارکشان خاطرم نیست؛ اشاره نمایم.

پیش از پیروزی انقلاب چند سال داشتید و چه فعالیتهایی انجام می دادید؟

در سال 57 بنده سیزده یا چهارده ساله بودم . البته سن من طوری بود که فقط در تظاهرات، مساجد و حسینیه ها و حضور در تبلیغات به نفع انقلاب اسلامی شرکت داشتم. البته در روز 17 شهریور در میدان شهدا و در روز 13 آبان سال 57 در اطراف دانشگاه تهران به همراه پدرم حضور داشتم که در این ایام اله هزاران تن مردم همیشه قهرمان ام القرای جهان اسلام یعنی تهران توسط رژیم ددمنش پهلوی به شهادت رسیدند.

از خانواده شما به غیر از شما عزیز دیگری هم در جبهه حضور داشته اند؟

بله پدرم که الان دارای 83 سال سن هستند و از خدمه ماشینهای سنگین بودند؛ در سال 59 توسط صنف کامیونداران به جبهه اعزام شدند و در قصرشیرین و مهران به عنوان خدمات رسان حضور داشتند.

بعد از پذیرفتن قطعنامه 598 حال شما چگونه بود؟

بنده در زمان تصویب قطعنامه در پشت جبهه حضور داشتم اما به هر حال با تصویب قطعنامه ما و همه منتظر بودیم تا ببینیم رهبر عزیز انقلاب حضرت امام خمینی (ره) چه دستوری خواهند داد که به هر حال با درایت و تدبیر والای ایشان  قطعنامه مزبور توسط ایران پذیرفته شد که در اینجا ذکر این نکته ضروری است که تبعیت از ولایت باید همه جانبه باشد یعنی هر چه ولی امر حکم کنند باید همان را بی کم و کاست انجام داد و نباید جلوتر از ولایت قدم برداشت و مدعی بود و باید همراه، همگام و هماهنگ با ولایت قدم برداشت لذا ما هم به تبع همین هر چه امام راحل دستور دادند پذیرفتیم.

تلخ ترین و شیرین ترین خاطره ای که از آن دوران دارید؟

حضور در مناطق عملیاتی تمامش خاطره است؛ از زمانی که وارد می شدیم تا زمانی که خارج می شدیم. بی شک تلخ ترین خاطراتش مربوط به شهید شدن دوستان و همرزمان و عدم حضورشان بود و حسرت اینکه چرا این سعادت نصیب تو نشده است. اما شیرین ترین خاطره من از ایام دفاع مقدس دیدن روحیه ایثارگری و از خود گذشتگی مردم شهید پرور آبادان است؛ یادم هست که قبل از عملیات والفجر 8 ما در اروند کنار مستقر بودیم و گاهی اوقات برای تهیه مایحتاج و سرکشی به شهر آبادان می آمدیم که می دیدیم که زندگی به معنای واقعی آن چگونه در آبادان در جریان بود یعنی در حالی که شهر و مردم آن روزانه توسط دشمن بعثی مورد هجمه قرار می گرفتند و علی رغم اینکه جنگ خانمان برانداز است اما بسیاری از مردم قهرمان آبادان آنقدر ایثارگر و از خودگذشته بودند که تا آخرین لحظات در آبادان ایستادند. این به نظر من زیباترین تابلو از ایثارگری و قهرمانی مردم آبادان و همه شهرهای اینگونه بود که از خاکشان، دینشان و میهنشان جانانه دفاع کردند .

دغدغه های شما در زمان دفاع مقدس و اکنون چه بوده است؟

یقیناً دغدغه همه کسانی که در آن ایام که حال و هوای خاص خود را داشت این بود که در دفاع همه جانبه که تکلیف شرعی و ملی هر ایرانی مسلمان وطن پرست شرکت کند و به دستوری که از طرف ولی فقیه زمان یعنی حضرت امام (ره) صادر شده بود گردن نهاده و تکلیف خود را ادا کند. اما دغدغه بعد از جنگ این بود که آن حال و هوای جهادی که همان فرهنگ ایثار و فداکاری است منتقل به پشت جبهه شود. اینجاست که به عینه می توان مشاهده کرد که در هر برهه از انقلاب اسلامی این فرهنگ در مردمی که حضورشان را می توان نماد کاملی از استراتژی دفاع همه جانبه از انقلاب اسلامی و دستاوردهای ارزشمند آن دانست، تبلور داشته است. نمونه بارز آن فتنه سال 88 و حوادث پیرامون آن، و پاسخ قاطع در روز 9 دی مردم قهرمان و همیشه در صحنه ایران اسلامی به این فتنه ها بود که به قول مقام معظم رهبری در سالگرد 19 دی در سال 88 در شهر مقدس قم «حجت بر همه تمام شده است. حرکت عظیم روز چهارشنبۀ نهم دى ماه حجت را بر همه تمام کرد. مسئولین قوه‌‌‌‌‌ى مجریه، مسئولین قوه‌‌‌ى مقننه، مسئولین قوه‌‌‌‌ى قضائیه، دستگاه‌‌‌هاى گوناگون، همه میدانند که مردم در صحنه‌‌‌اند و چه میخواهند.» یا در جایی دیگر ایشان حرکت روز 9 دی را شبیه روزهای اول انقلاب دانسته اند؛ در اینجاست که می توان تبلور فرهنگ ایثار و فداکاری که ریشه در اعتقادات ناب مردم دارد و دغدغه همه دلسوزان انقلاب و نظام مقدس اسلامی مانایی و تبلور این فرهنگ در جامعه اسلامی است را مشاهده کرد.

شهید باکری در سخنانی که از ایشان بر جای مانده است دسته ای از رزمندگان را کسانی می داند که مصداق «منهم من ینتظر» هستند اما این انتظار انتظاری ساکن نیست بلکه فعال و سیال و شناور است که باعث می شود همان رزمندگانی که در دفاع مقدس بودند؛ بعد از جنگ نیز در همه عرصه ها و صحنه ها چه سیاسی، چه اقتصادی، دفاعی، علمی و فناوری فعال تر از همیشه حضور یابند.

در مقطع کنونی خلاء  فعالیتهای فرهنگی را چگونه ارزیابی می کنید؟

 ابزار فرهنگی که هم اکنون در کشور استفاده می شود باید به سوی بهینه شدن پیش برود این  نیازمند آن است که ما باید به تعریف درستی از فرهنگ مناسب کشور و ابزارهای مربوط به آن دست بیابیم یعنی فرهنگی که زمینه ساز نیازهای جامعه اسلامی ما باشد. البته من احساسم این است نیاز به حضور فرهنگ جهادی، ( نه به معنای دفاعی و نظامی آن بلکه به این معنا که آنگونه باید در مسیر پیشرفت برنامه ریزی کرد، گام برداشت و حرکت کرد که هیچ مانعی نتواند ما را از دستیابی به اهدافمان باز دارد) امری اجتناب ناپذیر است. همانگونه که نمونه بارز آن در هشت سال دفاع مقدس به منصه ظهور رسید؛ امری اجتناب ناپذیر است. به قول آقای سید جواد هاشمی از هنرمندان عزیز کشورمان در فیلم اخراجیها «جنگ را باید درست نوشت نه درشت». زیرا دفاع فقط شلیک گلوله نیست دفاع حالات مختلف و جوانب مختلف دارد که اگر درست نوشته، منتقل و فرهنگ سازی شود مطمئن باشید هیچ دغدغه ای نخواهیم داشت؛ به هر حال در جامعه افراد مختلف با علایق و سلایق و گرایشات مختلفی وجود دارند که اگر آن فرهنگی که مد نظر است و علی رغم کارشکنی های داخلی و خارجی بحمداله بروز و ظهور شایانی در سالهای اخیر داشته است؛ ایجاب می کند که زمانی که دفاع از انقلاب مطرح می شود دیگر سلایق و علایق فردی و گروهی کمرنگ شوند و با تکیه بر محور ولایت و استفاده از آموزه های والای فرهنگ جهادی برای دفاع از انقلاب و دستائردهای آن وارد عمل شویم.

شاهد مثال بهتر آن رزمندگان، آزادگان و جانبازان عزیزی هستند که بعد از جنگ، در اسارت و  با داشتن معلولیت های شدید جسمی و سالها دور ماندن از آموزش کلاسیک به مدارج بالای علمی رسیدند و هر یک افتخاری دیگر بر افتخارات خود افزودند. بنده هم قبل از اعزام به جبهه جنگ دیپلم ناقص بودم که پس از اتمام جنگ با وجود داشتن همسر و فرزند و شاغل بودن مقاطع دیپلم، لیسانس و فوق لیسانس را هم با موفقیت طی کرده و هم اکنون انشااله برای آزمون مقطع دکتری آماده می شوم.

سخن پایانی؟

رودی خروشان و جوشان را تصور کنید که در مسیر رسیدن به دریا از گوشه و کنار آن به علل مختلف هرزآبه هایی جدا می شوند که مطمئنا محکوم به خشک شدن و فنا هستند، مصداق انقلاب الهی ما نیز مصداق این رود است که پس 34 سال روز به روز بر خروش و جوشش آن افزوده می شود؛ اگر چه جریاناتی یا افرادی مانند آن هرزآبه ها از آن جدا می شوند، اما بالمآل محکوم به فنا هستند تا زمانی که به فضل الهی به مقصد نهایی خود که دریای حکومت موعود حضرت صاحب الامر(ع) است بپیوندد. لذا کسانی که دغدغه خدمت رسانی به ملت و کشور و دینشان را دارند سعی کنند همچنان پیرو و تابع ولایت باشند و از ولایت جدا نشوند و مطمئن باشند انقلاب اسلامی و دستاوردهای آن در آینده ای نه چندان دور از این هم پر ثمرتر خواهد شد. زیرا عنایت و فضل آشکار الهی در همه صحنه ها و عرصه ها همانگونه که وعده داده شده یاور و همراه مؤمنان خواهد بود.