اسلاحه از جسم ظریف و نحیفش بزرگتر بود

به گزارش شهدای ایران، شهید مجتبی کاکلی قمی در سال 1355 چشم به جهان گشود و در سال 1366  در شلمچه و در سن 15 سالگی به شهادت رسید.

در ماشین ترکش خورد و صورت سوخته و دست و پایش قطع شده بود . 27 روز در بیابان شلمچه بود و عراقی ها اجازه نمی دادند جانازه ها را انتقال دهند.

8 سال در بسیج مسجد فعال بود و از طریق بسیج مسجد به جبهه اعزام شد. او بسیجی مومن، متدین بود و برنامه های تلویزیون را به دلیل اینکه در زمان پهلوی، با تصاویر زنان بی حجاب پخش می شد تماشا نمی کرد.

برادرم عاشق مداحی بود. او مداح اهل بیت بود و در مراسم های مختلف، هیئت ها و مساجد روضه خوانی می کرد. در مواقع خلوت با خدا راز و نیاز می کرد و طلب مغفرت می کرد.

یک روز من از خانه رفتم بیرون و دو فرزند دو سال ام را به مجتبی سپردم. وقتی بازگشتم دیدم چشمان بچه ها پر از اشک شده است. وقتی ماجرا را جویا شدم فهمید مجتبی مراسم روضه خوانی اهل بیت را داشته است.

او عاشق اباعبدالله و حضرت رقیه و حضرت زینب (ص) بود و شعرهایی بسیاری را در وصف آنان می سرود.

او بسیار مهربان بود.  پول توجیبی خود را به فقرا می داد و بسیار خانواده دوست بود .

شهید :

همیشه کف پای مادرم را می بوسم ،چون بهشت زیر پای مادران است.

وصیت نامه شهید کاکلی قمی

در نماز جمعه شرکت کنید و برای من نماز بخوانید. برای من گریه نکنید گریه ی شما برای مضلومیت امام حسین(ع) و حضرت زینب (ص) باشد و از پدر و مادر عزیزم که با روزی حلال مرا بزرگ کردند می خواهم که مرا ببخشند و حلال کنند.

آرزوی شهید :

آرزو دارم شهید شوم اما بی نام و نشان