اصرار قالیباف بر ادامه مذاکره؟!/ تکرار یک مسیر غلط

سرویس سیاسی پایگاه خبری شهدای ایران1. اینک پس از “شکست مطلق” آقای قالیباف به‌عنوان رئیس هیأت مذاکره‌کننده ایرانی باید به‌جای نشر “بیانیه تبیینی،” “بیانیه توضیحی” می‌نگاشت. مؤمنان مبعوث که رسالت “نظارت بر تفاهمنامه” را داشتند، در انتظار بودند که “توضیح‌ها” و “پاسخ‌ها”ی ایشان را درباره نقض عهد آمریکا و اجرا نشدن شروط، بخوانند و نه چیز دیگر. ایشان با این بیانیه، از مواجهه با “پرسش واقعی و اصلی جامعه” گریخته و به کلیات پناه برده است. این فرار به جلو، مشهود و عیان است.

۲. ایشان در این بیانیه، نه‌تنها در مقابل اصرار بر نظر غلط خویش درباره ضرورت مذاکره با آمریکا، “عذرخواهی” و “اظهار پشیمانی” نکرده، بلکه همچنان بر مسیر غلطِ اندر غلط مذاکره با آمریکا، اصرار ورزیده است. این از عجایب روزگار است که او از “تجربه”، درس نمی‌آموزد و عاقبت وافری دارد که “مسیر غلط” را باز هم طی کند. او ادعا می‌کند که به “عقلانیت انقلابی” باور دارد و هم در عین حال، مذاکره با “قاتل رهبر شهید” را روا می‌شمارد و “انتقام خون رهبر شهید” را به امور دیگر ارجاع می‌دهد و بر مذاکره‌ای که “بن بست محض” است، لجاجت می‌ورزد. این مسیر، نه “عقلانی” است و نه “انقلابی”. با تعبیرسازی تصنعی و پوشالی، حقیقت وجود انسان‌ها، پنهان نمی‌ماند.

۳. ایشان با اعتمادبه‌نفسی شگفت‌آور، جامعه را به “اطاعت از اوامر رهبر انقلاب” فرامی‌خواند، در حالی که پس از آن همه سرکوب‌گری و برچسب‌پراکنی، مؤمنان مبعوث دریافتند که نظر رهبر، “نظر دیگر” است، نه آنچه که مصوب اعضای شورای عالی امنیت ملی و از جمله ایشان است. کسی که در مقابل ولی فقیه، دکان سیاست و تدبیر گشوده و همسو و همدستان با رئیس دولتی شده که از عرصه‌های حکمرانی، هیچ نمی‌داند، متهم ردیف اول “ولایت‌گریزی” است و شایسته نیست بر کرسی موعظه بنشیند. او پیش از این، در داستان‌هایی همچون فتنه سال هشتادوهشت، اغتشاش زن-زندگی-آزادی، مدیریت فضای مجازی و … در برابر موضع رهبر شهید ایستاده بود، و اینک حتی درباره مقاومت و حرمت خون رهبر شهید نیز “منطق عمل‌گرایانه” و “رویه معامله‌جو”ی خویش را آشکار کرده است. این حجم از افول هویتی و سقوط تحلیلی، خیره‌کننده است.

۴. متأسفانه، لطمات راهبردی مواضع اینچنینی، گستره ملی دارد؛ چراکه آمریکا درمی‌یابد که با وجود آنهمه جنایت و خیانت، همچنان مذاکره به‌عنوان یک “امکان” در ذهن سیاستمداران ایرانی حضور دارد. این دریچه، دریچه گشایش برای ما نیست، بلکه به دشمن، “جسارت بیشتر”ی می‌دهد تا بر حجم فشارهای خویش بیفزاید. تفاهم‌نامه، دچار “مرگ زودرس” شد، اما آقای قالیباف، همچنان به آن امید بسته است؛ چنانکه امثال حسن روحانی و محمدجواد ظریف نیز هیچ‌گاه نخواستند از “رؤیای برجام” عبور کنند. او نیز، بیش و کم، از همان جنس سیاستمداران خیال‌پرداز و ساده‌اندیش است و روزبه‌روز نیز به آنها نزدیک می‌شود.

۵. ایشان، در این اواخر که آشکار شده بود تفاهم‌نامه، پوچ است، ادعا می‌کردند که تفاهم‌نامه، از نظر ما نیز واقعیت نداشت، بلکه فقط یک فرصت پنهان برای تجهیز و تدارک خویش بود. بگذریم که لازمه تنفس و بازسازی، آتش‌بس است، نه تفاهمنامه، اما این بیانیه نشان داد که ایشان، اعتقاد پولادین به مفاد تفاهمنامه داشته و دارد و همچنان می‌خواهد همین مسیر را ادامه بدهد. بنا به نص این بیانیه، کسی که معتقد است عبور از مذاکره، “خطای راهبردی” است، به مذاکره به‌عنوان “راهبرد” نگاه می‌کند نه “تاکتیک”. دست‌کم در این جهت، باید ایشان را همانند لیبرال-تکنوکرات‌ها قلمداد کرد و چه‌بسا به همین دلیل است که ایشان از حمایت سیاسی و رسانه‌ای آنها برخوردار است.