من لایق چنین پسری نبودم

به گزارش شهدای ایران به نقل از ایسنا پیری‌ زاده  می‌ گوید: چهار ماه بعد از حضور پسرم در جبهه هیچ خبری از او نداشتیم. به ما گفتند که اسیر شده است تا اینکه بعد از مدتی خبر شهادتش در روز 27 اردیبهشت سال 1365 به ما رسید. وقتی پیكرش را آوردند جای گلوله دشمن را بر روی پیشانی پسرم دیدم.

بهروز همیشه  به حال کسانی که برای دفاع از كشورمان به جنگ رفته بودند غبطه می‌ خورد. روزی که پیکر یکی از شهیدان روستا را آوردند بهروز بارها زیر لب گفت: «خوشا به حال کسانی که در جنگ شهید شدند».

فرزندم به شدت پایبند مسایل اعتقادی بود و همیشه  بعد از برگشت از سربازی بچه‌ های فامیل را جمع می ‌کرد و موقع نماز، نماز را اول وقت و به جماعت برگزار می ‌كردند. روزه‌ اش هم هیچگاه ترك نشد.

فرزندم مایه تحسین همگان بود و من به داشتن چنین فرزندی افتخار می ‌کنم هر چند که همیشه این احساس را دارم که من لایق چنین پسری نبودم.

چهار فرزند پسر و سه فرزند دختر دارم و بهروز فرزند سوم و متولد اول تیرماه سال 1344 بود که پس از پایان سربازی ‌اش، با میل، علاقه و رضایت ما به جنگ رفت و خوشحالم که به آرزوی خودش که شهادت در راه دین و رهبر بود، رسید.

انتظار زیادی از مسئولان ندارم. تنها انتظار و خواسته ما این است که به ما سر بزنند و حال خانواده‌های شهدا را جویا شوند. از مردم هم می ‌خواهم مثل همیشه به دین اسلام پایبند باشند چرا که بزرگ مردان زمان جنگ برای پاسداری از دین و مردم به میدان مبارزه رفتند. امروز هم می ‌بینیم که دشمن برای گرفتن همین دین و ارزش‌های والای اسلام ،جوانان و سربازان ما را به شهادت می‌ رساند.

متاسفانه پدر شهید حدود دو سالی است که بیماری قلبی دارد و دو بار سکته قلبی داشته است بنابراین هیچ چیزی از فرزندش به خاطر نمی ‌آورد.

پیکر پاک شهید خیره ‌دست در روستای "آب لون" شهر لوداب از توابع شهرستان بویراحمد در استان کهگیلویه و بویراحمد به خاک سپرده شده است