مروری بر زندگی جانبازی كه پیامرسام شش برادر شهیدش شد
به گزارش شهدای ایران به نقل از ایسنا، «دارا قارد خانزاده» در سال 1333 در دره «شیلر» روستای «داروخان» از توابع «پنجوین» عراق و در خانوادهای نسبتاً مرفه و پرجمعیت متولد شد. پدرش «مجید خان مالك» بزرگ آن جا بود. او به دلیل تسلط به زبان و ادبیات عربی و فارسی مشوقی برای تحصیل و كسب علم فرزندان بود، به طوری كه همه 9 پسر و 11 دخترش تا كلاس ششم ابتدایی در روستا تحصیل كردند و پسران برای ادامه تحصیل به دبیرستان شهر سلیمانیه رفتند و در آنجا علاوه بر تحصیل وارد مبارزات سیاسی شده و سپس به مبارزات چریكی علیه رژیم بعثی روی آوردند.
در سال 1351 رژیم بعثی طی عملیاتی همه اعضای خانواده آنها را به همراه جمع زیادی از كردهای پنجوین به بهانه داشتن اصالت ایرانی اخراج كرد و پس از طی مرارتهای فراوان در «شیروان» خراسان ساكن شدند.
در سال 1353 به دلیل پیوستن او و برادرش به مبارزان كرد عراق، خانواهاش زیر فشار سخت ساواك رژیم ستمشاهی قرار گرفتند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، رژیم بعثی عراق سعی كرد آنها را در مقابل نهضت امام خمینی قرار دهد، ولی او به همراه برادرانش به سپاه بانه پیوست و دست رد بر تمام تهدیدات و تطمیعات دشمنان اسلام زد.
دو برادرش «بختیار و كامیار» در ابتدای انقلاب در نبرد با ضدانقلاب ها به شهادت رسیدند و دو برادر دیگرش «اردشیر و كورش» كه هر دو دانشآموز بودند به همراه جمعی از فامیلهای نزدیك در روز 15 خرداد سال 1363 و در حالی كه در مراسم بزرگداشت شهدای 15 خرداد حضور داشتند، بر اثر بمباران وحشیانه شهر بانه توسط بعثیها به شهادت رسیدند.
«بهنام» و «دلاور» برادران دیگر جانباز با وفای سپاه اسلام دارا قادر خان زاده هستند كه در دفاع از كیان انقلاب اسلامی شربت شهادت نوشیدند.
در سال 1362 دارا در درگیری با ضدانقلاب یك پای خود را از دست داد ولی همچنان تا آخرین روز دفاع مقدس در سنگر شش برادر شهیدش از دلاوریها و حماسههای آنان پایداری كرد.
او اكنون بازنشسته سپاه و ساكن شهر مقاوم و قهرمانپرور بانه است.