خاطره یک رزمنده از زبان خودش

دشت صافی بود و زمین های خشک و خاکی .
فردای عملیات بود که ماشین ها آذوقه و مهمات میرساندند . من و چند تن دیگر از بچه های تخریب برای پاکسازی میدان های مین که حالا پشت سر رزمندگان قرار داشت پای پیاده در حال حرکت بودیم و از یک مسیر باریکی که ماشین ها رفته بودند می رفتیم که یک ماشین امد رد شود .

به ناچار همه ما که هفت هشت نفر بودیم از آن مسیر فاصله گرفتیم .
گرد و خاک ناشی از حرکت ماشین ها دو طرف مسیر را پر کرده بود و چیزی مشاهده نمی شد.
یک مرتبه یکی از بچه ها فریاد زد: برادرا هر جا هستید بایستید و حرکت نکنید. دو زاری همه خیلی زود افتاد.

با اولین نگاه دقیق به زیر پایمان دیدیم که کلی روی مین ها حرکت کرده بودیم و جای خطوط کف پوتین هایمان را روی گرد و خاکی که مین ها پوشانده بود مشاهده کردیم .
اخه مین ها را خیلی سطحی کاشته شده بودند. ولی گویا هیچکداممان در ان لحظه لیاقت شهادت را نداشتیم.

آره اون ماشین ما را از معبری که نمی دانستیم معبر است خارج کرده بود و به میدان مین هدایت کرد....