نامه سرگشاده مسعود ده‌نمکی به هاشمی

آقای هاشمی! می‌‌ترسم که در تاریخ نوشته شود، دزدها امیرکبیر خوانده شدند!

کد خبر: ۷۶۸۱۸

تاریخ: ۰۴ خرداد ۱۳۹۴ - ۱۶:۴۵

شهدای ایران: چندماه بیشتر به آغاز انتخابات ششمین دوره مجلس شورای اسلامی (۲۹بهمن۱۳۷۸) باقی نمانده بود. روزنامه‌های زنجیره‌ای که اغلب توسط حزب مشارکت و هم‌فکران آنها هدایت می‌شد، چندی بود که پروژه‌ی تخریب هاشمی را کلید زده بودند. حتی اکبر گنجی، هاشمی رفسنجانی را متهم قتل‌های زنجیره‌ای دانست. در چنین شرایطی هاشمی تلاش داشت با سخنرانی‌ها و مصاحبه‌هایی که ترتیب ‌می‌داد، مانع از شیوع این اتهامات شود و از برنامه‌ها و عملکرد دولت سازندگی تمام‌قد دفاع کند، اما در کمال ناباوری، در این انتخابات شکست سختی خورد و بعد از بازنگری صندوق‌های رای‌گیری، از رتبه سی‌ام به بیستم ارتقا یافت اما پس از مانور روزنامه های اصلاح طلب در القای شایعه تقلب به نفع هاشمی، وی از حضور در مجلس استعفا داد. در این میان، مسعود ده نمکی، چهره سرشناس جریان حزب‌الله و مدیر مسئول هفته نامه جبهه که منتقد سیاست‌های دولت سازندگی بود، یک ماه پیش از انتخابات، در دی ماه ۱۳۷۸ طی نامه‌ای سرگشاده در شماره ۴۴ هفته‌نامه جبهه، به نقد سخنان هاشمی پرداخت. او حرف‌های ناگفته بسیاری در این نامه زد که در تاریخ ماندگار شد. ده نمکی پس از نقد آماری و ارقامی سیاست‌های اقتصادی دولت هاشمی، اینگونه نوشت: «آقای هاشمی! من چگونه نگران شما نباشم و از آینده شما نترسم در حالی که فرزندان و خانواده شما به‌گونه‌‌ای عمل کردند که نام سمبل‌‌هایی چون سوپرا، کیش، دوو، دوچرخه‌‌سواری دختران و کت ‌‌و دامن و فروشگاه‌‌های رفاه و شهروند و ارگ بم را به صورت نام خانوادگی خود درآورده‌‌اند. وقتی در همان نماز جمعه‌‌ای که دوشادوش مردم بارهاوبارها شعار داده بودیم: «صلی علی‌محمد، یار خمینی آمد»، «مخالف هاشمی، چنین و چنان است» لب به اعتراض گشودم، شبانگاه چشم‌‌بسته و با لباس زندان خود را در سلول انفرادی نظام دوست‌‌داشتنی خودمان دیدم و آن‌‌جا با طنز با خود می‌گفتم: «آمریکا در چه فکریه، زندان پر از بسیجیه!» آقای هاشمی! من برای شما می‌‌ترسم که در تاریخ نوشته شود در این دوران، دزدها امیرکبیر خوانده شدند و امیرکبیرها به ربذه فرستاده شدند! من برای شما از این حیث می‌‌ترسم که بر اثر عملکرد و سبک‌سری برخی دوست‌‌نمایان، مردم بگویند یک شاه از این مملکت بیرون کردیم، هزاران آقازاده همان راه شاهان را می‌‌روند و مناصب دولتی میان فرزندان دختر و پسر آنها با سخاوت تقسیم می‌‌شود...»

******

حضرت حجت‌الإسلام‌والمسلمین هاشمی رفسنجانی!

سلام علیکم

برای بنده بسیار سنگین و سخت است که به نقادی شخصیتی بنشینم که زمانی اسطوره ای در ذهن من بود و شاید علی رغم ترک هایی که برداشته، هنوز هم بتواند باشد. اما مصاحبه های اخیر جناب عالی و تاکید بر این‌که: «این ادعا که عدالت اجتماعی در دوران ریاست جمهوری من تضعیف شد نیز از آن تهمت های ناجوانمردانه است. من بر سر این موضوع جدی ایستاده ام که اگر کسی حاضر باشد با عدد و رقم بحث کند، ادعا کنم که عدالت اجتماعی تنها در این دوران تکان خورد و حرکت کرد.» این حساس را در این‌جانب القا کرد که احتمالا حضرت عالی در جریان روند واقعی امور کشور نیستید. البته شما همیشه از گزارش هایی که امثال آقای نوربخش، عادلی، نجفی و طبیبیان از فرآیندهای اقتصادی برای تان تهیه می کردند، ضربه خوردید. در همان دوران مسئولیت ریاست جمهوری، کرارا به تکرار اداعاها و گزارش هایی می‌پرداختید که بهره زیادی از واقعیت نداشت.

جناب آقای هاشمی!

حقیر به عنوان جوانی که در مقاطع مختلف هم شدیدا از شما حمایت و هم جداً با شما مخالفت می کردم، به‌واقع درگیر این احساس واقعی هستم که به جِدّ باید نگران آینده شما و حفظ اصالت های انقلابی و مبارزاتی شما باشم.

استراتژی «تعدیل اقتصادی» که مشاوران و مدیران اجرایی نااهل، جناب عالی را ترغیب و قانع به ستایش و حمایت از آن کردند، یک استراتژی وارداتی و به‌مثابه‌ی بخشی از برنامه «صندوق بین المللی پول» و «بانک جهانی» در چارچوب طرح «جهانی‌کردن اقتصاد سرمایه داری»، «سیاست مهار انقلاب اسلامی» و «حاکمیت مبانی و فروض بنیادین لیبرالیسم اقتصادی»، مورد حمایت غرب بود. علم اقتصاد دارای داده های لغزنده ای است و آمار در آن چیزی شبیه ابزار دیالوگ و گفت وگو است و اغلب آمارها و دعاوی مطروحه در بیانات حضرت عالی، فاقد کارآمدی علمی است. من اقصاددان نیستم، اما دسترسی ام به واقعیت های اقتصادی کشور آن اندازه واقعی است که دعاوی مورد ادعای مدافعان سیاست شما را جداً نقادی کنم.

جناب عالی در مصاحبه اخیر با روزنامه همشهری به تکرار مسائلی پرداختید که قابل تامل است. از جمله فرمودید: «... هیاهو راه افتاده است که ما کشور را با ۳۰ میلیارددلار بدهی خارجی تحویل دادیم. اشکال کار این است که افرادی که این حرف ها را می زنند، اطلاعی ندارند و حتی به خودشان زحمت نمی‌دهند که به آمارهای رسمی کشور مراجعه کنند. ما در برنامه اول اجازه داشتیم که ۱۳۵ میلیارددلار هزینه کنیم که حدود ۹۰ میلیارددلار هزینه کردیم. از این رقم ۶۰ میلیارددلار از منابع داخلی بود و بقیه از خارج تامین شد. از این هزینه ها نیز بهترین استفاده را کردیم. بعد هم که دولت را تحویل دادیم، تقریبا مثل همان شرایطی بود که دولت را تحویل گرفته بودیم. اگر نگاه کنید، وقتی دولت من آمد، ما ۵/۱۲ میلیارددلار تعهد ارزی داشتیم، نمی گویم بدهی. البته تعهدات آن دوره عمدتا بدهی بود، زیرا خریدها معمولا کوتاه مدت بود و برای طرح نبود. مثلا سلاح خریده بودیم، غذا خریده بودیم و یک میلیارددلار هم گفته می شد که ذخیره داریم. البته ذخیره، همان پول هایی بود که به ما نمی دادند و نقد نبود. وقتی من دولت را تحویل دادم حدود ۱۷ میلیارددلار بدهی داشتیم و به ما گزارش می دادند که ۱۲ میلیارددلار ذخیره داریم. من بارها گفتم اما کسی توجه نکرد، تا این که رئیس بانک مرکزی، هفته قبل رسما گفت که الان ۱۲ میلیارددلار بدهی داریم. اگر ۳۰ میلیارددلار بدهی ارزی داشتیم، دولت در دو سال گذشته چگونه ۱۸ میلیارددلار بازپرداخت کرده است، دولت که در دو سال گذشته کسری ارز داشت... اما مصرف ارز هم خیلی خوب بود؛ به این دلیل که سالانه حدود ۱۰ میلیارددلار کالا جایگزین واردات شده است. در سال ۱۳۶۸ حدود ۵ میلیون تن فولاد وارد می کردیم، مواد پتروشیمی وارد می کردیم، سیمان وارد می کردیم، مواد پروتئینی مثل گوشت و مرغ و تخم مرغ وارد می شد و همه اینها در سایه همین ارزی که گرفتیم صورت گرفت و مصرفی هم نبود بلکه تولید می شد. در حال حاضر خط های تولید صنعتی در رشته های مختلف راه افتاده است و ایران در اکثر نیازها خودکفا شده است. من می گویم این پول به بهترین وجه گرفته شد و به بهترین وجه مصرف شد. هنگامی که در سال گذشته، قیمت نفت به زیر ۱۰ دلار رسید، دولت با داشتن چنین زمینه های خودکفایی برای تهیه کالاها با مشکل مواجه نشد و انصافا از ارزی که گرفته شد، خیلی خوب استفاده کردیم و در زمان مدیریت خودم نیز پرداخت شد... اما انتقاد از خصوصی سازی؛ اتفاقا اگر جلوی برنامه خصوصی سازی گرفته نمی‌شد، خیلی راحت شده بودیم. ما براساس مصوبه مجلس، آئین نامه نوشتیم. دکتر حبیبی آئین نامه نوشت و با دقت کار انجام می شد. البته در آن موقع برخی توقع ها وجود داشت که کارخانه ها به کسانی داده شود که از عهده پرداخت برنمی آمدند، اما سیاست و قانون این بود که از درآمد حاصل از واگذاری، حلقه های مفقوده صنعت را تکمیل کنیم. خوب هم در حال اجرا بود و ۳۰ درصد سهام هم به کارگران داده می شد و اکثریت نزدیک به تمام، سالم و باضابطه بود. شاید جایی کارخانه ای را گرفته بودند و سودی برده بودند که این مسئله تبدیل به یک هیاهوی رسانه ای شد و پیامدهای منفی داشت. به نظر می رسد امروز هم اگر قرار باشد خصوصی سازی شود، همان آئین نامه ها و همان روش ها، کارساز است. در آئین نامه ها پیش بینی شده بود ۳۰ درصد از سهام کارخانه ها به کارگران واگذار شود که این مسئله، روحیه آن ها را شاد کرده بود.»

اجازه می خواهم که همین دعاوی مطروحه را ارزیابی کنیم.

سقف ارزی برنامه ۵ ساله اول، ۱۳۵ میلیارد دلار بوده که تنها ۷۰ درصد برنامه تحقق یافته است. هر فرد عالم به معیارهای اقتصادی واقف است که تحقق ۷۰ درصد از یک برنامه ۵ ساله هم متضمن مفهوم شکست آن است و هم بدان معنا است که اجرا و شروع و پیش بینی های برنامه، مشتمل بر نگرش کارشناسانه نبوده است.

برنامه ۵ ساله اول اجازه داده بود که مبلغ ۱۳ درصد از سقف ارزی آن یعنی حدود ۵/۱۷ میلیارددلار از ۱۳۵ میلیلارد دلار از منابع خارجی تأمین شود. حال آن که در دوران ریاست جمهوری شما از مبلغ ۹۰ میلیارد دلار هزینه در برنامه اول، ۳۵ میلیارد دلار از منابع خارجی جذب شد. اولا شما به موجب قانون مصوب مجلس تنها اجازه ۵/۱۷ میلیارددلار جذب سرمایه فرامرزی را داشتید و جذب ۳۵ میلیارد دلار یک عمل غیرقانونی بود. ثانیا این تغییر، خود فی نفسه متضمن و به‌منزله شکست و عدم تحقق برنامه است.

بانک جهانی و I.M.F و مهار انقلابی اسلامی

بانک جهانی و صندوق بین المللی پول به منظور استحاله تدریجی انقلاب اسلامی، پیش بینی شان این بود که باید حداقل ۱۰۰ میلیارد دلار با شرایط خاص به اقتصاد ایران تزریق شود و برای این کار، استراتژی «سیاست تعدیل اقتصادی» که مشتمل بر خصوصی سازی، اقتصادی‌کردن پروژه ها، کاهش خدمات و سوبسیدهای حمایتی دولت از بخش خصوصی و اقشار کم درآمد، و تضعیف کنترل دولت بر اقتصاد و کاهش هزینه ها بود، برگزیده شد.

ناگفته پیداست که این استراتژی مستلزم تغییر و تحولات سیاسی و ایدئولوژیکی بود که به مقتضای آن لازم بود تا انقلاب اسلامی در سیاست خارجی و داخلی، تنش با غرب، حمایت از مبارزات مسلمانان و مخالفت با روند خیانت بار سازش موسوم به صلح خاورمیانه و در مقیاس داخلی نیز، فضای سیاسی و فرهنگی مبتنی بر رادیکالیسم دینی را کنار بگذارد و با عنوان دموکراتیزه شدن و رعایت حقوق بشر، از اجرای آن بخش از قوانین و احکام دینی که مغایر لیبرالیزاسیون فرهنگی مورد نظر غرب است، چشم پوشی کند. خصوصی سازی صنایع در تمام کشورهای متقاضی وام های بانک جهانی، یکی از شروط محوری موافقت با پرداخت وام است!

آیا سیاست دقیقا همان چیزی نیست که دولت شما با عنوان «سیاست تعدیل» مجری آن شد؟ آیا دولت شما ۳۵ میلیارد دلار از سرمایه خارجی در طول برنامه اول را به اقتصاد کشور تزریق نکرد؟ آیا جمهوری اسلامی ایران سالانه چیزی حدود ۷۰۰ میلیون دلار سود وام های دریافتی در دولت شما را نمی پردازد و آیا این پول نزدیک به دو برابر بودجه آموزش و پروش کشور نیست؟

جناب عالی از سیاست سدسازی، تولید پاره ای محصولات نظیر آهن، فولاد، سیمان و پتروشیمی یاد کرد ه‌اید.

فعلا ترجیح می دهم که از این واقعیت طنزگونه صرف نظر کنم که سیاست سدسازی دولت شما، هم در مقیاس کارشناسی و هم در عرصه افکار عمومی به اسباب لطیفه و مزاح تبدیل شده است.

استراتژی سدسازی گسترده در کشوری با میزان بارندگی ایران، مبتنی بر کدام فرضیه علمی و اقتصادی است؟ آیا اگر اجرای سیاستی ایجاب نماید چند سد در کشور ساخته شود، آن فضیه مجوز افراط‌کاری در حد ساخت ده ها سد است؟ بخشی از سدهای ساخته شده در دولت جناب عالی در کشور تبدیل به یک لجن زار متروکه شده است و بهره ای از این سدها عاید کشاورزی و اقتصاد کشور نشده است. من قصد ندارم اطلاعات استراتژیک کشور را به گونه ای در مرعای عامه بیان کنم که مورد استفاده دشمن قرار گیرد؛ لیکن هم حضرت عالی و هم سایر آگاهان اقتصادی کشور به خوبی واقف هستید که سدهای ساخته شده، یک خسارت ملی بوده و متاسفانه در سال گذشته بیش از ۳۰ درصد تولیدات معمول سالانه کشاورزی، کاهش یافته و سدهای ساخته شده، آبی ذخیره نداشتند که کمکی به مزارع کشور کنند. بنده آماری دارم تا در نامه ای محرمانه به جناب عالی، گزارش تأسف آور و تکان دهنده ای از وضعیت سدهای ساخته شده ارائه بدهم.

در مورد پتروشیمی، فولاد، سیمان و آهن مسائلی مطرح ساخته اید که قابل دفاع نیست.

در چارچوب تقسیم نوین کار در مقیاس جهانی، غرب، تکنولوژی صنایع کم بازده مکانیکی و دارای آثار تخریبی زیست محیطی را به کشورهای عقب نگه داشته شده منتقل می سازد. امروز عربستان سعودی محصولات پتروشیمی به ژاپن صادر می کند!

حضرت عالی آیا خبر دارید که امروز هزینه تولید یک تن آهن برای ما، گران تر از واردات آهن است؟ ما آهن را در تناژ هر تنی کمتر از ۱۹۰ دلار می فروشیم؛ اما هزینه تولید آن بیش از ۲۰۰ دلار است و این مسأله در مورد سیمان و فولاد نیز صادق است. یک تن سیمان را از ما کمتر از ۳۰ دلار می خرند اما تولید آن برای ما حدود ۳۵ دلار -با احتساب سود سالانه وام ها- تمام می شود. این صنایع چون تکنولوژی آن انحصاری نیست و همه کشورهای دنیا -اعم از عقب‌نگه داشته شده و پیشرفته- قادر به تولید و فروش آن هستند، جزو صنایع استراتژیک نیست.

بخشی از صادرات ما در این زمینه معلول فاجعه دیگری است و آن هم کاهش شدید ساخت‌وساز مسکن می باشد. اجازه فرمایید در این زمینه حقایقی را معروض دارم. در سال ۱۳۷۶ جمعا تعداد ۱۳۰ هزار پروانه ساختمانی توسط شهرداری های کشور صادر شده که ۵/۶ درصد نسبت به سال قبل کاهش داشته و این آمار در سطح شهرهای بزرگ حدود ۳۸ تا ۴۲ درصد از نظر تعداد و سطح زیربنا کاهش داشته است. طبیعی است هنگامی که هم تعداد ساخت وساز و هم سطح زیربنا ۴۰ درصد کاهش یابد، تولید آهن و سیمان حتی اگر افزایش نیابد، باید متوجه صدور شود.

در زمینه محصولات کشاورزی و دامی، ما سالانه حدود ۷ میلیارد دلار گندم، برنج، شکر، روغن، علوفه، گوشت، کود شیمیایی و سایر اقلام کالاهای اساسی را وارد می کنیم و امروز ضریب وابستگی ما، در محصولات و غلات استراتژیک نسبت به زمان دولت مقام معظم رهبری نزدیک به ۲ برابر شده است. پیش بینی شده بود که تا پایان برنامه دوم تعداد ۳۲۰هزار شماره تلفن همراه توزیع شود در حالی که هنوز برنامه به پایان نرسیده است، هم اکنون تعداد ۶۵۰هزار شماره تلفن همراه توزیع شده است. برنامه اول و دوم در محورهایی که به استقلال کشور و عدالت اجتماعی مربوط می شد، از تحقق هدف ها و ارقام پیش بینی شده برنامه، ناکام ماند اما هرجا همانند مسأله تلفن همراه، سدسازی، جلب سرمایه خارجی، نفی مبانی استقلال کشور را در آستین داشت، دقیقا ۲۰۰ درصد یعنی دو برابر هدف های پیش بینی شده را محقق ساخته است و اما در مورد خصوصی‌سازی نکات گفتنی زیاد است. نه جناب عالی و نه هیچ کس دیگر قادر به تردید و تشکیک در این نکته نیست که برنامه خصوصی سازی جزو استراتژی های انصراف ناپذیر صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است و مضافا نمی توانید منکر انطباق و پیوند آن با منافع غرب باشید.

پس از این «مقدمه مانند» تاکید بر این واقعیت می کنم که بخش خصوصی در ایران و کشورهای مشابه، برای آن که بتواند در تملک صنایع و بخش دولتی اقتصاد شرکت کند، به سرمایه هنگفتی احتیاج دارد که چنین سرمایه دار عمدتا در دست بخش نوکیسه و طبقه جدیدی است که به یمن تمتع از رانت های حکومتی، به ثروت بادآورده دست‌یافته اند و این بخش ها به گونه ای وارد فعالیت خرید صنایع دولتی و سرمایه گذاری شده اند که دامنه ریسک آن به حداقل برسد. لازمه این کار، استفاده و یا سوء استفاده حداکثر از نفوذ خود در خرید ارزان است و همین طور هم شد.

جناب عالی مُبلّغ سیاستی شدید که با عنوان «خودگردانی» و «خودکفایی مالی» همه دستگاه های اقتصادی، خدماتی، رفاهی، بهداشتی و آموزشی و حتی وزارت خانه های سیاسی و امنیتی و مذهبی را نیز وارد مسابقه «درآمدزایی» کرد. به گونه ای که عرضه و شایستگی یک مدیر، با شاقول تولید پول اندازه گیری می شد و این علاوه بر افزایش حیرت انگیز بهای خدمات دولتی، موجد فساد مالی و سیاسی شد که شأن همه سازمان های دولتی را در حد یک مغازه آبرومند کاهش داد و مضافا به بهانه خصوصی سازی، شرکت های صوری توزیع و خدمات رسانی تشکیل شدند که تنها به ثرتمندتر شدن ثروتمندان و فقیرتر شدن فقرا انجامید.

مدارس غیرانتفاعی که آن همه جناب عالی از تشکیل آن دفاع کردید، تنها ۲ درصد از بار مالی آموزش و پرورش را کاهش داد که حتی اگر هزینه نظارتی آموزش و پرورش و تاثیر جانبی مدارس غیرانتفاعی در فرآیند هزینه های آموزش و پرورش محاسبه شود، روایتی حاکی است که باعث افزایش ۸ درصد هزینه وزارت آموزش و پرورش کشور شده است و هیچ کس نمی تواند تاثیرات منفی مدارس غیرانتفاعی را در مجموعه سامانه سیاسی و فرهنگی و فکری کشور و طبقاتی شدن امر مقدس آموزش عمومی شود. ما ارزش ها و آرمان ها را در ازای «هیچ» فدا کردیم.

آقای هاشمی!

شما خیلی از دانشگاه آزاد دفاع کردید. آیا می دانید ما اگر دانشگاه آزاد را نداشتیم و یا اگر آن مکانیزم را به نوعی تحت کنترل وزارت فرهنگ و آموزش عالی به اجرا درمی آوردیم، با همان هزینه رسمی دولتی، قادر به جذب کلیه دانش آموختگان دانشگاه های آزاد بودیم. کارکرد دانشگاه آزاد نیز فقط گذشت از آرمان ها، برای «هیچ» بود. این بحث دارای مبانی و دفاعیات کامل علمی است و بر سر آن حاضر به مناظره هستم. بنده تعجب می کنم که حضرت عالی با چه انگیزه و حوصله ای از خصوصی سازی دفاع می کنید؛ در حالی که این مقوله، تجسم واقعی شکست سیاست های شما است. فارغ از آن که فرآیند خصوصی سازی نه به استناد واقعیت های علمی و نه به لحاظ ارزش های انقلابی قابل دفاع نیست.

مسأله عدالت اجتماعی

جناب عاب فرموده اید که: «این ادعا که عدالت اجتماعی در دوران ریاست جمهوری من تضعیف شد نیز از آن تهمت های ناجوانمردانه است. من بر سر این موضوع جدی ایستاده ام که اگر کسی حاضر باشد با عدد و رقم بحث کند، ادعا کنم که عدالت اجتماعی تنها در این دوران تکان خورد و حرکت کرد. در دروان سازندگی چه اقدام هایی در این باره انجام شده است! ما در کارها به روستاها توجه کردیم. روستاها یک عقب ماندگی تاریخی دارند؛ اما در این دوران آب، برق، راه، مدرسه، تلفن و خانه بهداشت به روستاها داده شد و روستاها قابلیت زندگی پیدا کرد. مهاجرت از روستا به شهر معکوس شد. از طرف دیگر دفتر مناطق محروم تاسیس شد و بودجه های سالانه به آن داده شد و طرح های عمرانی زیادی نیز در مناطق محروم اجرا شد.

از نظر وضع زندگی مردم نیازمند، ما کمیته امداد امام خمینی را تقویت کردیم و پایه بودجه این نهاد و سازمان بهزیستی را ۳ برابر کردیم و رشد آن را -که سالیانه ۲۰ تا ۲۵ درصد بود- برای اولین بار در آن سال ۳۰۰ درصد افزایش دادیم. البته بعدا این روند ادامه یافت و الان بهترین بودجه ها را دارند که خیلی از مردم را پوشش دادند. مسأله تامین اجتماعی را جدی گرفتیم، بازنشسته ها که مدت ها بود فراموش شده بودند، مورد توجه قرار گرفتند.

مسأله توزیع درآمد، عادلانه تر شد و ضریب جینی بهبود یافت. در این سال ها دو دهک پایین جدول که از فقیرترین افرادند، درآمدشان افزایش یافت و از درآمد دو دهک پردرآمدترین افراد کاسته شد. از طرف دیگر سهم کالاهای بادوام در سبد مصرفی خانوارها زیاد شده است. مردم امروز یخچال، تلویزیون، فرش، موتورسیکلت، فریزر و... خریداری می کنند. در حالی که پیش از این سهم این کالاها در سبد مصرفی خانوارها کم و منحصر به نان، آب، کتاب و مدرسه بود. مشخصه سوم درباره عدالت اجتماعی را می توان خط فقر دانست. قبل از انقلاب ۴۷ درصد مردم زیر خط فقر بودند. در سال ۱۳۶۸ تعداد افراد زیرخط فقر، ۳۰ درصد کل جمعیت بود که در دوران ریاست جمهوری من به ۱۷ درصد رسید. من به اینها قانع نبودم و طرح فقرزدایی را تدوین کردیم و آن را به صورت لایحه به دولت بردیم. به نظر من عملی و قابل اجراست. هدف دیگر، جدی گرفتن بیمه بیکاری با در نظر گرفتن حداقل زندگی یک کارمند است که برای خانواده ها در نظر گرفته و تامین می نماییم و این طرح از نظر من خیلی روشن و عملی است. بنابراین این صحبت که عدالت اجتماعی تضعیف شد، واقعا پایه ندارد. این مسأله را نخستین بار گروه های چپ مطرح کردند و بعدها گروه های راست آن را از چنگ چپ ها درآوردند و شعار انتخاباتی کردند. این گروه ها در نظر و عمل درست نمی گویند.»

اجازه می خواهم با عدد و رقم مدعیات جناب عالی را ارزیابی کنم. اولا، این نوع دفاع رسمی از عدالت اجتماعی، درخور شأن و شایسته گزارش دهی به یک ملت قهرمان نیست. در ضد مردمی‌ترین حکومت های سیاسی، ارگان ها و موسسات خیریه ارائه دهنده خدمات حمایتی هم وجود دارند که مورد حمایت دولت ها هم هستند و این زشت است که چهره‌ی آرمان عدالت اجتماعی که مسأله اصلی انقلاب اسلامی است، با این گونه مدافعات که به درد گزارش به یک هیئت درجه چند بین المللی می خورد، مشوه گردد. این افتخار نیست که قشر عظیم از ملت ما، متکی به صدقات و اعانات کمیته امداد باشند!

جناب آقای هاشمی!

بنده استدعا دارم که از همان کارشناسان اقتصادی که در دسترس جناب عالی هستند، پرسش فرمایید که آمار توزیع درآمد در میان دهک های ده گانه تا چه اندازه دارای وجه علمی است. درآمد در شرایطی که رو به تمرکز است، ممکن است در دهک فوقانی این واقعیت به نمایش درنیاید. مثلا در آستانه پیروزی انقلاب اسلامی، جمعیت ایران ۳۵ میلیون نفر و امروز نزدیک به ۶۵ میلیون نفر است. هر دهک برای ۳۵ میلیون نفر، ۵/۳ میلیون نفر و دهک ۶۵ میلیون نفر، ۵/۶ میلیون نفر است. اگر درآمد کشور میان ۲ یا ۳ میلیون نفر از پردرآمدترین افراد کشور رو به افزایش شدید بگذارد، هنگامی که دامنه این تمرکز در میان ۵/۶ میلیون نفر ارزیابی شود، طبعا تمرکز را به طور واقعی نشان نمی دهد. هرچه جمعیت افزایش یابد، به طور طبیعی میزان درآمد دهک فوقانی جمعیت کشور کاهش می یابد؛ لیکن این بدان معنا نیست که توزیع ثروت عدلانه تر بوده، ثروتمندان ثروتمندتر و فقرا فقیرتر نشده باشند. مدیر عامل سازمان تامین اجتماعی در اردیبهشت ماه سال گذشته رسما اعلام کرد که:« «خط فقر» در ۵۰۰ شهر کشور برابر با ۸۵۰ هزار ریال و «خط بقا» ۴۵۰ هزار ریال دریافتی درآمد ماهانه است.» این در حالی است که میانگین درآمد اظهارشده سالانه خالص یک خانوار شهری در سال ۷۵، بالغ بر ۳۵۸/۸۷۹/۹ ریال بوده است که در ماه بالغ بر حدود ۸۳۰ هزار ریال می شود و درآمد سالانه خانوار روستایی در همان سال معادل ۰۲۷/۸۶۵/۵ ریال بوده است. دریافتی مستمری بگیران سازمان تامین اجتماعی که در حدود ۶۵۰ هزار نفر هستند در سال ۱۳۷۶ برابر با ۳۲۰ هزار ریال در ماه بوده است و درآمد گروه کثیری از بازنشستگان کشوری که فرموده اید: «پس از فراموش شدن مورد توجه قرار گرفتند»(!) پس از سال های مدید انجام خدمت حتی با تحصیلات عالی در حد بخورونمیر(!) معادل «خط بقا» یعنی حتی پایین تر از «خط فقر» می باشد. چناچه با احتساب نرخ تورم سالانه بخواهیم سقف خط قرمز و خط بقا را در سال جاری ترسیم نماییم، به ترتیب به ۰۰۰/۱۵۰/۱ ریال و ۰۰۰/۶۰۰ ریال افزایش یافته که با این وضعیت نزدیک به ۶۰ درصد خانوارها و ۶۵درصد جمعیت کشور زیر خط فقر هستند. چون بعد خانوار در خانوارهای فقیر بیشتر است.

اگر ما هر دهک ده گانه توزیع درآمدی را به چند قسمت و یا ده دهک جداگانه تقسیم کنیم، گزارش توزیع درآمد کشور، کاملا تغییر می کند و مفاهیم مغایری می یابد. تقسیم بندی جمعیت به ده دهک توزیع درآمدی یک نوع بازی و سرگرمی آماری است اما بهره علمی قابل دفاعی ندارد. امروز بیش از ۲۰۰۰۰ میلیارد تومان نقدینگی یعنی معادل ۲۳ میلیارد دلار در دست بخش خصوصی است. اگر تنها ۳۰ درصد این مبلغ در دست ۲۰ یا ۳۰ هزار خانوار باشد، برای آنها موجد قدرت سیاسی، فرهنگی و اقتصادی است. اما ۷۰ درصد بقیه، آن چنان پخش است که هیچ‌گونه استفاده سیاسی و فرهنگی متمرکزی در آن میسر نیست.

جناب آقای هاشمی!

کشور ما هم اکنون ۲۲ میلیارد دلار بدهی خارجی دارد و ما سالانه ۷۰۰ میلیارد دلار سود وام های خارجی را می پردازیم. امروز در همه دنیا از میخائیل گورباچف تا ماهاتیرمحمد و از کره جنوبی تا مصر از «شرایط سیاسی» وام های خارجی و اهداف سیاسی و ایدئولوژیک بانک جهانی و صندوق بین المللی پول سخن می رانند. شما دقیقا به اجرای برنامه هایی راضی شده بودید که بدون تردید متضمن تحقق اهداف سیاسی غرب بود. بانک جهانی و صندوق بین المللی پول دو ابزار مهم مالی و پولی مرحله نوین امپریالیسم جهانی هستند. البته شأن و سوابق شما اجل از آن است که شائبه همراهی با روند وابستگی بر آن نشیند. اما کسانی چون نوربخش، عادلی، طبیبیان، نجفی، غرضی، کرباسچی، مهاجرانی، کلانتری، زنگنه، فروزش، محلوجی، نعمت زاده که شاکله اصلی سیاست و مدیریت اقتصادی دولت شما و دولت کنونی را تشکیل دادند، عناصر خودباخته و مصادیق بارز مرعوبین در مقابل غرب هستند. نگاهی دیگر به این اسامی نشان می دهد که اینان کوچک ترین سابقه ای در مبارزه انقلابی در انقلاب اسلامی -به جز تاحدودی غرضی و کرباسچی- نداشته اند و مسافرینی هستند که هرکدام مدت ها پس از پیروزی انقلاب اسلامی، بر قطار انقلاب سوار شدند و از نقطه نظر توانایی علمی، سیاسی و مدیریتی حتی در مرحله دانشجویی در عداد افرادی گیج و معمولی بوده اند و هیچ گاه فرهیختگی و برجستگی خاص در فهم منازعه جهانی میان غرب و امپریالیسم از یک سو و مبارزات انقلابی ملت های جهان از سوی دیگر از خود بروز نداده اند. جناب عالی نحوه پیوست و استخدام زنگنه را در وزارت جهاد و ورود کلانتری و نجفی را به دستگاه اجرایی کشور، بررسی فرمایید. یقینا به نکات مضحکی می رسید؛ ازجمله بعضا توسط یک افغانی گزینش شده اند. ماجرای اخیر سعید امامی نشان داد که حتی دستگاه اطلاعاتی ما نیز از این‌گونه گزینش های تاسف بار مصون نبوده است. سایر دستگاه ها جای خود دارد. یادآوری نام سعید امامی برای بنده، یادآور پرسشی است که مدت هاست بر ذهنم سنگینی می کند و آن این که ضربه ای که سعید امامی ها بر حیثیت و وجهه نظام و انقلاب زدند، سنگین تر است یا خیانتی که مدیران اجرایی و اقتصادی یک دهه اخیر در حق مبانی و انقلاب و نظام مرتکب شدند؟ فشارهایی که با هدف اصولگرایی و یا نزاع جناحی، مانع جناب عالی در تداوم برنامه تعدیل و باعث گزینش سیاست «تثبیت اقتصادی» شد، غرب و ابزار اجرای سیاست مالی و پولی آمریکا یعنی بانک جهانی و صندوق بین المللی پول را، در احتمال تحقق اهداف سیاسی شان با تردید مواجه کرد.

فقدان استراتژی توسعه اقتصادی

جناب آقای هاشمی!

دولت جناب عالی فاقد استراتژی توسعه اقتصادی پول بود. آن چه اجرا می شد میان دو استراتژی معروف «جایگزینی واردات» و «ایجاد سکوهای صادراتی» در نوسان بود. شما تحلیلی انقلابی از مسائلی بین المللی نداشتید و تقریبا جدا از ارزش های شخصی و وجودی حضرت عالی، آن چه اجرا می شد در چارچوب «سیاست مهار انقلاب اسلامی» بود. شما می خواستید فضای عطرآگین شهدا، جنگ و ارزش ها را به یک مسابقه مضحک برای دستیابی به رفاه و ثروت تبدیل کنید. دولت شما ارزش های انقلابی رایج در میان مدیران دولتی را به کناری نهاد و تسابق در جمع ثروت و تجمل و اشرافیت را برقرار کرد تا جایی که ساده زیستی که یکی از متعالی ترین دستورات زندگی در اسلام است و به همین جهت مدیران به آن تظاهر می کردند، تعطیل شد و حتی در میان بخش قابل توجهی از روحانیون، زندگی پرتجمل و طاغوتی متداول و موجه شد. مدیرانی مثل کرباسچی، غرضی، بنیاد مستضعفان، معادن و فلزات، صنایع و غیره که سمبل اشرافیت و رفاه زدگی عمل کردند و در این نکته تردیدی نیست که دولت ۸ ساله جناب عالی از اجرای هر سیاستی که در جهت اجرای استراتژی مهار انقلاب بود، خودداری نکرد.

دولت شما مجری اجرای استراتژی ای شد که یک سیاست شکست خورده بود. این استراتژی حتی در آسیای جنوب شرقی، کره جنوبی، مالزی، سنگاپور و فیلیپین به شکست انجامید و سیاستمدارانی همچون ماهاتبر محمد اعتراف کردند که امثال سوروس و سایر سرمایه داران صهیونیست، کِشته های ۲۵ ساله آنان را در یک ماه درو کردند. بندهای مافیایی بسیاری از صنایع کشور را با استفاده از رانت های حاصل از اجرای سیاست شما، تحت عنوان خصوصی سازی به ثمن بخس غارت کردند. تجار واردکننده هر کالا و دلال ها، از توسعه و تولید کالاهای موضوع تجارت خود، جلوگیری کردند. امروز در حالی که کشور از نظر خودرو، پارچه، لاستیک و خیلی از اقلام کشاورزی و دامی و دارو می تواند خودکفا باشد، دلال ها تولید داخلی را به ورشکستگی کشانده اند تا واردات ادامه یابد و برای همه اینها، نزد من عدد و ارقام موجود است.

این برنامه را در فضایی متفاوت از آن چه از بنده و امثال من انتظار می رود، می نگارم؛ چرا که ما همواره بعضا از سوی جناب عالی و بیشتر از طرف اطرافیانتان متهم به قشری گری و عدم اطلاع از مسائل علمی و آماری هستیم. اگر در این برنامه علی رغم شیوه و میل خود، به تکرار عدد و رقم می پردازم، عمدتا با دو هدف است؛ یکی از آن که جناب عالی ارزیابی های دیگری را که معمولا در آن، واقعیت ها بدون ذکر عدد و رقم بیان می شود، کرارا به عنوان بحث شعاری و قشری نگری، تخطئه می کنید و درخواست کرده اید تا کارنامه شما با عدد و رقم نقد شود. ثانیا می خواهم متعرض این واقعیت شوم که بیان عدد و رقم، هنری دست نیافتنی نیست و نقد آماری سرافرازتر و موثق تر از نقدهای دردمندانه پیشین نیست.

جناب آقای هاشمی!

پیشاپیش می خواهم به شما اطمینان دهم که بنده از حامیان حضور جناب عالی در عرصه انتخابات هستم و آن چنان دندان طمع تضعیف شما را کشیده ام که از همین امروز انتخاب شما را به نمایندگی و ریاست مجلس تبریک می گویم و امید است بار دیگر هاشمی به اقتداری دست یابد که ۴ نفر بی اعتبار و کوتوله سیاسی، میدان دار نقد و تضعیف او نشوند. اما سوالی که اینک برای من مطرح است این است که کدام هاشمی؟ هاشمی که خطبه های عدالت اجتماعی را در نماز جمعه می خواند یا هاشمی که کرباسچی در جریان افتتاح طرح نواب سخنانی در وصف او نگاشت، شبیه آن چه مدیحه سرایان درباری برای شاهان قدیم، خاقان چین و فراعنه مصر می گفتند و او را نه تنها بد نیامد و برنه آشفت بلکه حتی تبسم تشکر تحویل داد. آیا او پیرو راستین امام و مقام معظم رهبری بود که هر مدح حتی [مدح] بجایی را صراحتا در همان جمع منع می فرمودند؟

من آن هاشمی را می خواهم که زمانی سمبل اسلام آزادی خواه و عدالت طلب بود. هاشمی ضد لیبرال، هاشمی ضد منافقین، هاشمی که خود را شاگرد و مخلص حضرت امام(ره) می خواند.

آقای هاشمی!

زمانی در یک سخنرانی گفته بودید: «جریان دیگری که در کشور وجود دارد، لیبرالیسم فکری است که می گوید مردم را به حال خودشان بگذارید؛ هر که هرچه می خواهد بکند. چه کار داریم این رقاص خانه ها و کاباره ها و لب دریاها و... چه می کنند؟ چه کار داریم که در مدرسه ها چه کسی درس می‌دهد؟ تفتیش عقاید نکنید... [هر] عقیده ای دارد، یک فرد ایرانی است، بیاوریدش سر کلاس درس بدهد. بگذارید یک خانم[...] فاقد عفت های لازم برای دخترهای شما توی مدرسه درس بگوید... بگذارید لب دریاها، کثافت خانه ها همان طور ادامه پیدا کنند. بگذارید هر روزنامه ای هرچه می خواهد بر ضد اسلام بنویسد. بگذارید بخشی از رادیو و تلویزیون را بدهیم به عده ای تا آنها هم حرف های شان را بزنند و بچه ها را گمراه کنند. یک حرکت آزادمنشانه و بدون قید و شرط و بی بندوبار و بدون توجه به هدف که نمونه اش را می توان در سوئد و سوئیس پیدا کرد. چنین فکری و جریانی هم که ظاهری فریبنده دارد، در جامعه ما وجود دارد. این جریان هم با خط ولایت فقیه و حرکت مکتبی انقلاب مخالف است.» و حالا می خواهید با آقایانی که در دادگاه ویژه روحانیت، مظاهر تفکر لیبرالیستی با ظاهر اسلامی را محاکمه می کنند، خصوصی دعوا(!) کنید.

آقای هاشمی!

دوست دارم که در عرصه انتخابات با قدرت حضور داشته باشی، اما این بار مانیفست شما، نامه علی(ع) به مالک اشتر و شیوه حکومتی آن حضرت باشد، نه برنامه پیشنهادی بانک جهانی و صندوق بین المللی پول.

آقای هاشمی!

آیا می توانی همچون حضرت علی(ع) از حضور عثمان بن‌حنیف در جلسه مهمانی ثروتمندان خشمگین شوی؟ آیا می توانی همچون آن امام عزیز درخواست عقیل را برای تمتع از رانت قدرت برادر رد کنی؟ آیا منطق شما، منطق علی(ع) است که می فرمود من باید زندگی ام را در حد اضعف مردم حفظ کنم یا منطقی است که می گوید «ما قبل از انقلاب هم ثروتمند بوده ایم و تجارت فلان و فلان داشته ایم.»

بارها با خود می گویم که شاید آقای هاشمی که یکی از مهم ترین تألیفات او، زندگی امیرکبیر است، شخصیت ایده آلش هم همان امیرکبیر است، با وجهه ساختن و سازندگی اش. هم چنان که برای شریعتی شخصیت آرمانی اش ابوذر بود، ولی همیشه آرزو می کردم ای کاش این شخصیت آرمانی برای کارگزاران ما، حضرت امیر می بود که جامع صفات است و این سه وظیفه اساسی حکومت اسلامی، یعنی اصلاح نفوس (توسعه امور فرهنگی)، حفظ ثغور (آزادی و امنیت) و عمران بلاد (سازندگی) را «وظیفه» حکام می داند، نه «اسباب تفاخر» ایشان، و هیچ یک از این امور را بر دیگری مقدم و یا متأخر نمی شناسد.

آقای هاشمی!

یک کلام به ما بگو هاشمی حزب الله هستید یا هاشمی کارگزاران؟ من دوست دارم شما همان گونه که با فریاد و مشت و دندان و اسلحه و دفاع من و امثال من رکن انقلاب شدید، هم چنان رکن انقلاب بمانید. اما کدام انقلاب؟ انقلابی که رهبرش می گفت: «ما آمریکا را زیر پا می گذاریم» یا انقلابی که جناب عالی ۸ سال در تکاپوی بازسازی رابطه آن با آمریکا به بدترین وجه بودید.

آقای هاشمی!

اگر من قبول کنم که استراتژی اقتصادی «تعدیل» که در زمان جناب عالی اجرا شد، درست بوده است، باید در صحت اصل انقلاب اسلامی شک کنم. آیا سیاست تعدیل چیزی بیشتر از احیا و بازسازی نهاده های اقتصادی بر جای مانده از رژیم شاه بود؟ پرسش من این است: اجرای کدام بخش از سیاست تعدیل را نمی شد در صورت تداوم رژیم شاه به انجام رساند؟ در این صورت آیا بهتر نبود همان شعار جبهه ملی و نهضت آزادی را در مبارزه با شاه به کار می گرفتیم که «اصلاحات آری، دیکتاتوری نه» و دنباله روی امام(ره) نمی شدیم و آن همه خون های پاک و مقدس توسط جلادان شاه بر زمین نمی ریخت تا آن همه آفات پس از انقلاب را نداشته باشیم؟ من چاره ای ندارم جز آن که سیاست تعدیل را رد کنم یا انقلاب اسلامی را. شما می فرمایید چرا در نقد سیاست های تان با عدد و رقم کار نمی کنند ولی خود جناب‌عالی هم عدد و رقمی را به کار می گیرید که قابل دفاع علمی نیست. شما اخیرا اعلام کردید که نگران سرنوشت توسعه هستید؟ کدام توسعه؟ سیاست شما را زمانی می توانیم توسعه بنامیم که خیلی از فروض بنیادین علم اقتصاد و سیاست را نفی کنیم. علاوه براین جناب عالی که نگران توسعه هستید، نگران عدالت هم هستید؟ نگران آن راننده تاکسی که خود را به خاطر زوج‌وفرد کردن تردد خودروها به آتش می کشد، هستید؟

آقای هاشمی! من چگونه نگران شما نباشم و از آینده شما نترسم در حالی که فرزندان و خانواده شما به گونه ای عمل کردند که نام سمبل هایی چون سوپرا، کیش، دوو، دوچرخه سواری دختران و کت و دامن و فروشگاه های رفاه و شهروند و ارگ بم را به صورت نام خانوادگی خود درآورده اند.

آقای هاشمی!

مطمئنم که ما بارها فرمان حکومتی حضرت امیرالمومنین را به مالک اشتر خوانده اید، شاید آن را تدریس هم کرده باشید و امیدوارم از سر غفلت باشد که مسأله مهم است استئثار را که در فراز مهمی از این فرمان بر آن تاکید شده است، فراموش کرده باشید نه از روی عدم باور. به شما یادآور می شوم که امام متقین در این فراز، والی و یا کارگزار حکومتی را از نزدیکان و خاصان و وابستگانی که مطالبه سهمی افزون بر عامه مردم از حکومت دارندف بیم داده است و به فرموده آن مظهر مجسم عدالت، وظیفه مسئول حکومتی این است که ریشه خصلت های خودپسندی، دست درازی بر اموال عمومی و خصوصی مردم و قلدری و کم‌انصافی و انحصار در عقد قراردادها را در نزدیکان خود بخشکاند و هشدار داده است که مبادا روش تو آنها را به طمع بیندازد که از دیگران سوء استفاده کنند.

آقای هاشمی!

من برای شما می ترسم. می ترسم در تاریخ نامی از شما برده شود که در ابتدا از مبارزه با استعمار و استبداد شروع کرد اما در نهایت عامل تحکیم هم استبداد و هم تملق و هم سرمایه داری و تجمل و اشرافی گری شد. من می ترسم مسئولین ما از این رو که نمی توانند به فرامین امام مومنان در اجرای عدالت عمل کنند، دست به استحمار مردم بزنند و آمال مردم را از آرمان شان به امیال شان تنزل دهند و البته معلوم است که «امیال» را آن کسانی معین می کنند که زبان درازتر و امکانات بیشتری برای عرضه مطالبات غیرمشروع خود دارند و آن گاه چون کارگزارن نظام نتوانسته اند به جامعه، عدالت را عرضه کنند، با رواج بی بندوباری و آزادی های کاذب، مردم را سر کار بگذارند! البته ما اعتقاد نداریم که فقط شما و نزدیکانتان دچار آفت اشرافی گری و تجمل شده اید، بلکه بر این باوریم که نگاه مثبت شما به این پدیده، یک اثر اجتماعی ژرف باقی گذاشت به طوری که نوعا فرماندارانی که روزی با دوچرخه در سر کار حاضر می‌شدند، به کمتر از اتومبیل های گران قیمت خارجی راضی نشدند. ما بارها تیغ انتقادمان را متوجه آقای ناطق کرده ایم و اگرچه جناب آقای خاتمی به دلیل استفاده از اتوبوس در سفرهای انتخاباتی اش مورد استقبال مردم قرار گرفت ولی اطرافیان آقای خاتمی را نیز از این شمول مستثنی نمی دانیم. متاسفانه سرمایه‌باوری جای خداباوری و حداکثر تمتع جای ایثار و قناعت را گرفته است.

آقای هاشمی!

توصیه حضرت امام(ره) به مسئولین برای حشرونشر با مستضعفین و ارزیدن یک تار موی کوخ نشینان به کاخ نشینان، در طول ۸ سال ریاست جمهوری جناب عالی چقدر به اجرا درآمد؟ چه میزان وقت خود را در اختیار محرومان و مستضعفان و خانواده شهدا و نیروهای حزب اللهی قرار دادید؟

آقای هاشمی! من معتقدم اگر در دوره مدیریت شما در کشور، برای انتقادات ظاهرا تند و حتی گاهی ناحق گروهی به نام دفتر تحکیم، گوش شنوایی بود که پدرانه آنها را فقط گوش می داد، امروزه شاهد شکل گیری تحکیم آمریکایی و پیوند جنبش دانشجویی آنها با مریم شانسی ها نبودیم(!) شما به گونه ای عمل کردید که من بگویم ای کاش من هم یکی مثل کریستین امانپور بودم تا به سهولت به دیدار شما بیایم، رو در روی شما بنشینم و خطرات فراروی انقلاب را و غفلتی را که دامن گیر خواص شده است، گوشزد کنم. اما وقتی در همان نماز جمعه ای که دوشادوش مردم بارهاوبارها شعار داده بودیم: «صلی علی‌محمد، یار خمینی آمد»، «مخالف هاشمی، چنین و چنان است» لب به اعتراض گشودم، شبانگاه چشم بسته و با لباس زندان خود را در سلول انفرادی نظام دوست داشتنی خودمان دیدم و آن جا با طنز با خود می‌گفتم: «آمریکا در چه فکریه، زندان پر از بسیجیه!»

آقای هاشمی!

به یاد دعواهای خانوادگی پسر با پدر، برادر با برادر، دعواهای مردمی در کوچه و بازار و اتوبوس برای دفاع از دولت خدمت گزار افتادم. آزاده ای را می شناسم که در اسارت زیر شلاق منافقین، حاضر به تکرار شعار «مرگ بر سه ملا، هاشمی و...» نشد و شکنجه های فراوانی را به جان خرید، ولی امروز همان آزاده به راحتی به تعریف شما از عدالت اجتماعی، همراهی تان با کارگزاران و سکوت تان در برابر منش اقربای تان می شورد. چه کسی می توانست سکوت سنگین شما را در قبال تحرکات ضد فرهنگ اسلامی صبیه تان توجیه کند؟ به خاطر دارید آن روزها را که ایشان با تمام قدرت برای انتخابات ریاست‌جمهوری و به نفع آقای خاتمی وارد صحنه شد و عرصه های متعدد فعالیت های جدیدی را برای زنان جامعه مطرح نمود که هیچ یک جز حریم شکنی و اخلال در جو مطلوب جامعه اسلامی، نتیجه ای نداشت؟ تندروی های این خانم که منجر به موضع گیری دلسوزانه و سرسختانه امت حزب الله شد، هیچ‌گاه در شما انگیزه ای ایجاد نکرد که تذکری دهید و موضوع را کنترل نمایید تا آن جا روزنامه تحت مدیریت و مسئولیت ایشان، به دلیل عمل ضد انقلابی محکوم به تعطیلی شد. چرا هنگامی که مظلومیت او چون مظلومیت حضرت صدیقه طاهره(س) دانسته شد و شخص شما را چون پیامبر عظیم الشان اسلام شمردند، باز هم ضرورتی برای شکستن قفل سکوت ندیدید و گویندگان این کلام را به دوری از غلو تذکر ندادید؟

آقای هاشمی!

من برای شما می ترسم که در تاریخ نوشته شود در این دوران، دزدها امیرکبیر خوانده شدند و امیرکبیرها به ربذه فرستاده شدند! من برای شما از این حیث می ترسم که بر اثر عملکرد و سبک‌سری برخی دوست نمایان، مردم بگویند یک شاه از این مملکت بیرون کردیم، هزاران آقازاده همان راه شاهان را می روند و مناصب دولتی میان فرزندان دختر و پسر آنها با سخاوت تقسیم می شود، در حالی که اعتراف وزیر کشاورزی فقط ۳۰۰۰۰ نفر مهندس کشاورزی بیکار در این کشور زندگی می کنند! و شما سخن از بیمه بیکاری می گویید!

آقای هاشمی!

شما از ارکان نظام هستید. چشم هرکس که نمی تواند ببیند، کور باد! اما چه کسی شما را رکن نظام کرد؟ آیا غیر از حمایت امام که فرمود: «نهضت زنده است چون هاشمی زنده است» و جز حمایت های بی دریغ رهبر عظیم الشان انقلاب؟ و همین حمایت ها تنهاوتنها دلیل بقای دولت و کابینه کاری! شما در طول دوران سازندگی و علت سکوت محجوبانه و عدم طغیان مردم مستضعف، انقلابی و خداجوی ما بود و آیا رکن نظام بودن شما در دوران جنگ، جز به رشادت سردارانی شهید چون شهید باکری ها، همت ها، خرازی ها و بسیجیان مظلومی بود که در دوران طلایی خصوصی سازی، تنها قطره چکانی بیابان‌زدایی و درخت‌کاری نصیب شان شد و مدیریت های کلان به کسانی سپرده شد که طعم جنگ، فقر، مبارزه و اسلام خواهی را نچشیده بودند و یا بعضا آن آرمان ها را فراموش کرده بودند.

آقای هاشمی!

شما در دهه اول انقلاب نیز در مقابله با منافقین، لیبرال ها و گروهک ها رکن نظام بوده اید و با افتخار در مجلس بر کرسی ریاست تکیه زدید و مردانه در برابر معاندان و حتی در مقابل بنی صدر خائن ایستادید، اما صف شکنی در مقابله با آن دشمنان با کسانی بود که همان زمان هم متهم به کج فهمی، شعارزدگی و چماق داری بودند. در حالی که افتخار آن غالبا نصیب کسانی شد که کارهای ستادی انجام می دادند و پیشنهاد می کنم که تاریخ را منصفانه بازشناسی نموده و آن افراد را که نقش اصلی را در تثبیت پایه های نظام -با عنوان حزب الله- برعهده داشتند، شناسایی کنید و از آرمان آنان دفاع کنید و ببینید اکنون آنان در کدام صف قرار دارند. اگر این بازشناسی، این حقیقت را بر شما برملا ساخت که حزب الله صف‌شکن دوران مبارزه با لیبرال ها و منافقین که متهم به چماق داری می شد، همان حزب الله منتقد شماست، در دوران سازندگی نیز با اتهام کج فهمی و عوام زدگی مواجه شد. باید از شما پرسید که موضع امروز و فردای تان در خصوص حزب الله و عاشقان ولایت چیست؟ من یقین دارم این نظام برای رکن‌شدن امثال شما، بهای سنگینی پرداخته است و حال این انتظار به جایی است که جناب عالی نیز، دین خود را در این مقطع برای دفاع از انقلاب بپردازید و همان گونه که مقام معظم ولایت فرمود: «هیچ کس برای من، هاشمی نمی شود» شما هم هیچ کس را بر ولایت و منویات و آرمان او مقدم ندارید. با این انتظار برای من ابهامات زیادی در خصوص اعلام موضع دیرهنگام شما در غائله ۱۳ رجب و اهانت شیخ ساده لوح به ساحت ولایت و یا گستاخی برخی از مدیران در برابر اوامر و اراده صریح ولایت وجود دارد. یا سکوت سیاست مدارانه! و نه انقلابی شما در مواردی که دفاع صریح از حریم ولایت لازم است، برای من قابل توجیه نیست.

آقای هاشمی!

بگذارم و بگذریم که گفتنی ها بسیار است. جفایی که دوستان متلمق در حق هاشمی کردند، دشمنان انقلاب و نظام نکردند. دشمن نظام، تیغ بر جسم هاشمی زد که ناکام ماند، اما دوست نمایان کاسب‌کار، تاجرپیشه و عافیت طلب و دین گریز و ناسازگار با انقلاب، تیغ بر آرمان و حیثیت هاشمی کشیدند که متاسفانه کار را به جایی رسانده اند که هر مدیر دزدی، به هنگامی که شمشیر عدالت را بر گردن خود می بیند، هاشمی را سنگر خود می خواهد و تجدیدنظرطلبان پشیمان از گذشته که به اسم مبارزه با سرمایه داری سنتی آن را محصور در حجره های بازار کرده بودند و از خوان نعمت دوران سازندگی شما پروار گشتند امروز نمک‌نشناسانه به بهانه توسعه سیاسی و مخالفت با انحصارطلبی، انحصارطلبی پیشه‌کرده و به هاشمی حمله و هتاکی می‌کنند و انتخابات برای مردم را ارث پدری خود می‌دانند و باز می‌بینید که هاشمی می‌ماند و حزب الله و همین مردم شهید داده‌ای که قوت لایموت سفره‌هایشان به پیامد اجرای سیاست تعدیل اقتصادی برچیده شد.

آنها که به واسطه سیاست تعدیل و خصوصی‌سازی، صاحب ثروت‌های بادآورده، ویلاها، سهام کارخانه‌ها و اموال مردم شدند، اینک حامی شما نخواهند بود. آنها که به خاطر جلب رضایتشان حزب الله را رنجاندید تا نسوان آنها سوار دوچرخه بشوند و کت‌ودامن بپوشند، و بسیج و مساجد و فرهنگ‌سازی‌شان را در فقر و نداری واگذاشتید تا کانون فرهنگ از مساجد به فرهنگ‌سراها کشیده شود و جوانان گیتار بزنند و شاد باشند هرچه می‌خواهند بخورند، بنوشند، یا بپوشند، بلکه رایشان با ما باشد، همانها هاشمی را نمی‌خواهند. حزب‌الله چون انحصارطلب نیست همان‌قدر که از حضور همه نیروهای خودی نظام از چپ تا راست حمایت می‌کند، از حضور شما نیز استقبال می‌کند.

آقای هاشمی!

من باشناختی که از شما دارم، یقین دارم که شما چه در مجلس باشید یا نباشید، کماکان سایه اقتدارتان در مجلس حضور خواهد داشت! ولی حال که وارد عرصه انتخابات شده‌اید، از شما درخواست می‌کنم که نسبت به دغدغه‌ها و نگرانی‌های یاران واقعی انقلاب حساسیت بیشتری از خود نشان دهید و اجازه دهید هاشمی کماکان رکن نظام باقی بماند. البته آنچه دراین مقال آمد نقد اندکی از وجهه اقتصادی عملکرد شما بود و درددل ما از عملکرد فرهنگی دولت شما و مسئولین امور فرهنگی کشور در آن روزها، خود مجال مفصل دیگری را می‌طلبد.

در جریان تعطیلی شلمچه خبرهایی به ما رسید که جنابعالی نسبت به تعطیلی ابراز تمایل فرموید. الان هم به قیمت تعطیلی جبهه مسائلی را عرض می‌کردم. من قصد نداشتم در این شرایط که همه عناصر بی‌ریشه تجدیدنظرطلب و در پاره‌ای موارد اجامر و اوباش علیه شما صف‌بندی کرده‌اند، چیزی بگویم که تضعیف شما تلقی شود، لیکن مصاحبه‌های اخیر و دفاع از آن سیاست‌های فاجعه‌بار، بنده را ناچار از گفتن حقایقی کرد.

این نگرانی را دارم که آیا هاشمی پس از دو سه سال کناره‌گیری از امور اجرایی و فرصت‌یافتن برای ارزیابی گذشته و برملاشدن دست دوست‌نمایان فریبکار و اثبات وفاداری و صداقت منتقدان دلسوز به جمع‌بندی جدیدی رسیده است؟

آقای هاشمی!

من می‌ترسم! برای همه‌مان می‌ترسم. مثل دوست شهیدم که می‌ترسید، می‌ترسم. می‌ترسم که خواص عوام زده شوند. می‌ترسم دارندگی جای سازندگی را بگیرد. من می‌ترسم مبادا کمیت بر کیفیت پیشی بگیرد. من می‌ترسم زمانه «زنانه» شود. من می‌ترسم عدل علی سبب قتل علی شود. من می‌ترسم ابن‌عباس‌ها سکوت کنند. من می‌ترسم تسامح جای غیرت را بگیرد. من می‌ترسم اعتقادات به نیمکت ذخیره‌ها بنشیند! من می‌ترسم پوسته هسته گردد و هسته بپوسد. من می‌ترسم اقامه جای اذان را بگیرد. من می‌ترسم طبیعت به فطرت چیره گردد. من می‌ترسم هدف وسیله را توجیه کند. من می‌ترسم وسیله خود هدف شود تا حکومت که به کفر نماند به ظلم بماند! می‌ترسم مبادا مصلحت حقیقت گردد. من می‌ترسم الگوی ما دنباله‌روی ما شود. من می‌ترسم فریادها هوای نفس ما باشد. من می‌ترسم مبادا میهمان جای میزان را بگیرد. من می‌ترسم طاقوتی یاقوتی جلوه‌گر شود. من می‌ترسم سازندگی جنگ را استیضاح کند! من می‌ترسم تجمل‌گرایی ساده زیستی را «وتو» کند! من می‌ترسم در جنگ فقر و غنا ما طرف غنا باشیم. من می‌ترسم سقوط صعود جلوه‌گر شود. من می‌ترسم چکمه‌پوش کفش پابرهنه به پا کند. من می‌ترسم مبادا پابرهنه چکمه به پا کند. من می‌ترسم مخاطبین امام هر یک خود امام شوند. من می‌ترسم غنی ادای فقیر را درآورد. من می‌ترسم شورا با یک عضو رسمیت یابد! من می‌ترسم برای خود، برای شما، برای همه!

*تاریخ انقلاب