ماجرای کودکان سوری که با بوی جنازه پدرانشان به خواب می‌روند

کارگردان مستند «مالکیه»درباره تاثیرگذارترین صحنه‌ای که در سوریه دیده، گفت: در «مالکیه» مردهای روستا را در خانه‌هایشان کشته بودند. وقتی از این روستا فیلمبرداری می‌کردم، کودکان مجبور بودند در اتاق‌هایی زندگی کنند که بوی جنازه می‌داد.

کد خبر: ۳۳۳۳۳

تاریخ: ۱۰ فروردين ۱۳۹۳ - ۱۰:۱۵

به گزارش شهدای ایران؛ جنگ در سوریه همچنان ادامه دارد و هر روز به میزان تلفات و ابعاد غیرانسانی جنگ در قلب سرزمین عرب اضافه می‌شود. حدود 30 مستندساز ایرانی از بدو شروع جنگ در این منطقه به این سرزمین سفر کردند و ره‌آورد سفرشان چندین و چند گزارش و مستند قابل‌توجه ار اوضاع بحرانی این کشور بود. مستندهایی که نوید آغاز پایان دوران تک‌صدایی در روایت دنیا در رسانه‌ها بود. خبرگزاری تسنیم پیش از این در چند گفتگو و میزگرد به ابعاد رسانه‌ای مهم کار این مستندسازان پرداخت. در روزهای پایانی سالی که سایه درد کودکان سوری بر جشن شروع سال جدید آن سنگینی می‌کند به سراغ چند مستندساز ایرانی که به سوریه رفته‌اند رفتیم و از آن‌ها در مورد تاثیرگذارترین صحنه‌ای که در سوریه دیده‌اند پرسیدیم. پاسخ‌های مستندسازان ایرانی، ابعاد دیگری از هولناکی اتفاقی که این روزها در سوریه در حال انجام است فاش می‌کند.

محمدباقر شاهین، کارگردان مستند «مالکیه» در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگی خبرگزاری تسنیم، در خصوص مستند جدیدی که درباره سوریه در حال تدوین آن است، گفت: این فیلم در مورد حوادثی است که در منطقه زینبیه سوریه در حال رخ دادن است.

کارگردان مستند «مالکیه» درباره وضعیت شیعیان ساکن منطقه زینبیه سوریه خاطرنشان کرد: شیعیان زیادی از شهرهای دیگر به این منطقه آمده‌اند تا مدافع حرم حضرت زینب(س) باشند. البته آنها اعتقاد راسخ دارند که حضرت زینب(س) است که مدافع آن‌ها است و آن‌ها تنها پناهندگان آستان ایشان هستند.

شاهین در ادامه درباره تاثیرگذارترین صحنه‌ای که در سوریه مشاهده کرده‌ است، گفت: در روستای «مالکیه» مردهای روستا را در خانه‌هایشان کشته و آتش زده بودند. وقتی که من از این روستا فیلمبرداری می‌کردم اتاق‌هایی که جنازه‌ها در آن بودند را شسته بودند اما هنوز بوی جنازه‌ها به مشام می‌رسید و کودکان مجبور بودند در این اتاق‌هایی زندگی کنند و بخوابند که بوی جنازه پدران و برادرانشان را می‌داد.

وی در پایان اضافه کرد: یکبار هم در اطراف منطقه «زینبیه» خمپاره‌ای در شعاع 100 متری ما به زمین خورد. این صحنه هم هی‌چوقت یادم نمی‌رود.