مهمتر از نقد،ایجاد فضای امن برای نقد کردن است

مسئول روابط عمومی سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار گفت: آنچه که از نقد مهمتر است، ایجاد فضای امن برای نقد کردن است؛ یعنی افراد برای نقد کردن احساس امنیت کرده و به دور از محافظه‌کاری عقیده خود را نسبت به مسائل ابراز کنند.

کد خبر: ۲۸۳۱۰

تاریخ: ۲۳ بهمن ۱۳۹۲ - ۰۹:۱۷

به گزارش شهداي ايران؛  ساعده سیما در گفت‌وگو با خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجویان ایران(ایسنا) اظهار کرد: دانشگاهیان از روشنفکران جامعه هستند و همواره به عنوان منشاء اظهارنظر درباره مسائل کشور مطرح بوده‌اند.

وی با بیان اینکه "تأیید یا نقد عملکرد دولتمردان از سوی افراد آگاه و تحصیلکرده و به دور از غرض‌ورزی اهمیت ویژه‌ای دارد"، افزود: به طور قطع اظهارنظری که یک دانشجو یا استاد دانشگاه می‌کند، بسیار تأثیرگزارتر از نقدی است که توسط مردم عادی انجام می‌شود.

مسئول روابط عمومی سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار ادامه داد: اینکه دانشگاهیان درباره تصمیمات دولت و مسئولان نظر بدهند، موجب پیشرفت و بهبود اوضاع خواهد شد. حتی مشورت از دانشگاهیان و صاحب‌نظران پیش از اتخاذ تصمیم نیز مثمر ثمر است. این بدان معنی نیست که عموم جامعه حق اظهارنظر ندارند ولی باید بین نقدهای کارشناسی شده دانشگاهیان و بقیه اظهارنظرها تفاوت قائل شد.

این فعال دانشجویی با بیان اینکه "متأسفانه فضای جامعه ما به‌گونه‌ای است که هرکس خود را در جایگاه اظهارنظر و نقد می‌داند"، اظهار کرد: به همین دلیل است که کمتر به اظهارنظرهای کارشناسی بها داده می‌شود و این امر موجب می‌شود که تفاوتی بین نظر کارشناس و غیرکارشناسی نباشد و حتی گاه نظرهای صرفاً شخصی نیز به عنوان یک دیدگاه عمومی مطرح شود که این اصلا خوب نیست.

وی افزود: دانشگاهیان نقش مهمی در باز کردن ابعاد حقیقی یک موضوع طرح شده درجامعه دارند. این قشر باید به صورت علمی و با در نظر گرفتن صلاحدید کشور اظهارنظر کنند در حالی که در اظهارنظرهای صرفاً سیاسی ممکن است مصلحت جناح و حزب مدنظر قرار داده شود. به طور مثال درباره مذاکرات ژنو نظرهای مختلفی در جامعه مطرح شد اما شاید اکثر آنها تک‌بعدی بود؛ چه آنها که موافق این توافق بودند و چه آنها که مخالف بودند، همگی آنطور که دوست داشتند از متن مذاکرات تفسیر به رأی کردند در حالی که کارشناسان حوزه سیاست و اساتید دانشگاه با دید بازتری به تمام ابعاد این توافق توجه دارند.

سیما با اشاره به ضرورت ایجاد فضای نقد و تأثیر آن در پیشرفت کشور، گفت: انتقاد کردن سبب می‌شود تا دانشگاهیان احساس مسئولیت بیشتری نسبت به وقایع جامعه داشته باشند. کسانی که نسبت به مسائل کشور بی‌تفاوتند، اهمیتی به ضرورت نقد نیز نمی‌دهند. مسئولان باید بدانند که منتقدان، دلسوزان این کشور هستند نه دشمن و کسی که نقد می‌کند به فکر بهتر شدن اوضاع است و شاید از زاویه‌ای به مسأله نگاه می‌کند که از چشم مسئولان دور مانده است. منتقد، بدخواه مملکت نیست. اگر مسئولان به این موضوع باور داشته باشند، قطعاً رابطه خوبی بین دولتمردان و منتقدان از هر جناحی ایجاد می‌شود.

وی خاطرنشان کرد: اگر در جامعه‌ای روحیه نقد کردن از بین برود، آن جامعه دچار رکود می‌شود و در این شرایط تک‌صدایی در جامعه حکم‌فرما خواهد شد. نتیجه این امر قطعاً به ضرر کشور است. همانطور که در قرآن آمده است که تمام حرف‌ها را بشنوید و از میان آن بهترین را انتخاب کنید، خوب است مسئولان نیز به این امر توجه کنند.

سیما با بیان اینکه "دولت باید برای ایجاد فضای نقد در جامعه بویژه در دانشگاه پیشگام شود"، گفت: متأسفانه در چند سال گذشته برخوردهای خوبی با دانشگاهیان منتقد صورت نگرفت و دانشگاهیان بویژه دانشجویان هزینه‌های زیادی بخاطر نقدهایشان به عملکرد دولت پرداختند؛ هرچند گذر زمان نشان داد که تمام آن نقدها درست بود، اما زمانی که صحت آن‌ها ثابت شد، بسیار دیر بود و وضعیت کشور بویژه در حوزه سیاست و اقتصاد به وضع بدی دچار شده بود. نداشتن روحیه نقدپذیری در دولتمردان قبلی، بزرگترین عامل دچار شدن کشور به وضعیت نامطلوب فعلی است.

مسئول روابط عمومی سازمان دانشجویی حزب اسلامی کار با تاکید بر اینکه "اتفاق خوبی است که رئیس‌جمهور خواهان آشتی دولت و دانشگاه است"، تصریح کرد: البته آشتی کردن، دو طرفه است. هم دانشگاه و هم دولت باید به سمت یکدیگر حرکت کنند تا فضای نقد باز شود. اگر دانشگاهیان وارد عمل شوند، ولی آقای روحانی یا بقیه مسئولان همچون دولت قبلی عمل کنند، مسلماً نتیجه‌ای حاصل نخواهد شد.

وی در پایان گفت: زمانی که افراد احساس امنیت کنند و مطمئن شوند که از مصونیت برخوردارند، به سمت نقد کردن می‌روند و خودشان داوطلبانه با نظرهای کارشناسی به موقع به دولت کمک می‌کنند، چراکه همگی خواهان بهبود شرایط فعلی و پیشرفت کشور هستند. اگر دانشگاهیان و دولت در ایجاد این وحدت و همدلی موفق شوند، به زودی تأثیر آن را در کل جامعه خواهیم دید. وقتی که مردم با هم همدل شوند و نسبت به نظر مخالف سوءظن نداشته باشند، آن وقت آشتی در جامعه حکم‌فرما خواهد شد و همگی تأثیر آن را در زندگی حس خواهیم کرد.