مسجد پنبه‌چی از پا افتاد

بقایای سردر پهلوی مسجد «پنبه‌چی» با کلنگی که کارگران به پای آن زدند، فرو ریخت.

کد خبر: ۲۷۳۳۰

تاریخ: ۱۵ بهمن ۱۳۹۲ - ۱۳:۰۳

به گزارش  شهداي ايران به نقل از خبرگزاری دانشجویان ایران، مسجد «پنبه‌چی» که در دهه‌ی 30 در محله‌ی امیریه‌ی تهران در کوچه‌ی «آقازاده» با برخی شاخص‌های معماری دوره‌ی پهلوی دوم ساخته شد و تا اواخر سال گذشته در آن نماز اقامه می‌شد، با انتقال محل اقامه‌ی نماز از این مسجد به مکانی نزدیک آن به‌صورت موقت، به‌تدریج تخریب شد.

هنگامی که کارگرانی که در حال تخریب بنا بودند و به سردر مسجد که در سال 1336 ساخته شده بود، رسیدند، این اقدام با واکنش رسانه‌ها مواجه شد. پس از آن، رییس شورای شهر تهران - احمد مسجدجامعی - که به گفته‌ی خودش، زمانی در این مسجد نماز می‌خواند، در آنجا حضور یافت و از حدود سه‌ماه پیش، کار تخریب سردر مسجد متوقف شد؛ اما بقایای این مسجد در روزهای اخیر به‌شکل کامل از بین رفت.

هرچند این مسجد قدیمی در فهرست آثار ملی به ثبت نرسیده بود، اما جزو بناهای دارای ارزش شناخته شده بود و حفظ دست‌ کم سردر آن ضرورت داشت، چون براساس مصوبه‌ی شورای عالی شهرسازی و معماری ایران که 14 اسفندماه 1391 تصویب شد، بناهایی که قبل از سال 1340 ساخته شده‌اند، واجد ارزش‌اند و باید حفاظت شوند.

مهدی معمارزاده - کارشناس فنی اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری تهران - 24 آذرماه امسال در این زمینه به خبرنگار ایسنا گفت: این مصوبه پس از تصویب، به همه‌ی دستگاه‌های دولتی و به همه‌ی استان‌های کشور فرستاده شد. بر این اساس، این بنا نیز با ارزش بود و باید حفظ می‌شد.

همچنین معاون میراث فرهنگی اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری تهران در آن زمان اظهار کرد: هرچند این بنای تاریخی در فهرست آثار ملی به ثبت نرسیده بود، اما اردیبهشت‌ماه امسال شهرداری از این اداره کل برای تخریب بنا استعلام گرفت که پس از بازدید کارشناس میراث فرهنگی،‌ جواب استعلام به شهرداری این‌گونه بود که امکان بازسازی مسجد به شرط تغییر نیافتن کاربری و حفظ شدن سردر آن به‌دلیل ارزشمند بودن وجود دارد؛ اما متأسفانه اکنون آن شرایط رعایت نشده‌اند.

سپیده سیروس‌نیا به خبرنگار ایسنا گفت: مکاتبات اداری با شهرداری درباره‌ی این تخریب انجام شده است و به شهرداری اعتراض کرده‌ایم که چرا نامه‌های معماری جدید مسجد به این اداره کل فرستاده نشده، در حالی که سردر این بنا دارای ارزش تاریخی بوده است. ‌