ذوق‌زدگی اپوزیسیون از دخالت نظامی در ونزوئلا/ سوریه و لیبی، تعبیر خواب وطن‌فروشان برای ایران

مختصات صحنه  از هر زمان دیگری روشن‌تر است؛ پیرمردهای ساکن آلبانی و نوجوانان فریب‌خورده ایرانی باید بدانند بقای وطن و استقلال ملت در این جغرافیا، به بقای همان نظامی گره خورده که پرچمدار اراده استقلال‌طلبی و استکبارستیزی است و تاریخ، هیچ تضمینی برای تکرار نشدن سرنوشت سوریه و لیبی به تکمیل‌کنندگان پازل ترامپ و نتانیاهو نداده است.

کد خبر: ۲۶۷۸۶۴

تاریخ: ۱۵ دی ۱۴۰۴ - ۱۶:۲۳

شهدای ایران:سرویس سیاسی /روز جمعه با عملیات ربایش رئیس‌جمهور ونزوئلا، نیکلاس مادورو، همراه بود. دونالد ترامپ که از مدت‌ها پیش در حال آماده‌سازی افکار عمومی برای توجیه این تجاوز بود، سرانجام در نخستین ساعات بامداد روز شنبه دست به عملیات در کاراکاس زد.

همزمان با نقض دوباره حقوق بشر و تجاوز آشکار به حاکمیت دولت ونزوئلا توسط ترامپ، اپوزیسیون خارج‌نشین و ستون پنجم استکبار جهانی در داخل کشور، دست به دست هم دادند تا بار دیگر فانتزی‌های تاریک خود برای آینده ایران را به نمایش بگذارند.

غش و ضعف رسانه‌ای برای اقدام تروریستی آمریکا در کاراکاس به تم غالب رسانه‌ها و کاربران وابسته به ایادی واشنگتن تبدیل شده است. حتی بخشی از جریان روشنفکرنمای اصلاح‌طلب نیز با توسل به این رخداد، بهانه‌ای تازه برای تبلیغ راهبرد وادادگی در برابر غرب پیدا کرده‌اند.

در این میان، ذوق‌زدگی سلطنت‌طلبان از هر مداخله نظامی آمریکا، اوج بی‌حافظگی تاریخی آنان است. جریانی که پدربزرگش رضاخان با اراده انگلستان به قدرت رسید و با همان اراده هم در یک‌شب کنار زده شد، امروز برای اقدام سارقانه ترامپ کف می‌زند. آنان که تجربه «حمایت خارجی» را به بهای تحقیر حاکمیت ملی و مصادره سرنوشت یک ملت دیده‌اند، به‌جای عبرت، به تکرار همان نسخه دل بسته‌اند. این خوشحالی کودکانه از تجاوز، نه نشانه وطن‌دوستی که اعترافی آشکار به ناتوانی از اتکا به مردم و امید بستن به چکمه بیگانه است؛ نسخه‌ای که کارنامه‌اش از ۱۳۲۰ تا امروز، چیزی جز وابستگی و فروپاشی نبوده است.

لازم به یادآوری نیست که ایران اسلامی، در سایه ولایت فقیه و حضور مردم انقلابی، آرزوی تکرار چنین دخالت‌هایی را بر دل ائتلاف اپوزیسیون و ستون پنجم داخلی باقی خواهد گذاشت. با این حال، براندازان می‌توانند تعبیر رؤیاهای خود را در لیبی، افغانستان، عراق و سوریه جست‌وجو کنند؛ کشورهایی که به نام دموکراسی و به بهانه مقابله با دیکتاتوری، به میدان تاخت‌وتاز نظامی ناتو تبدیل شدند و نه‌تنها طعم آزادی را نچشیدند، بلکه شاهد تاراج منابع ارزشمند خود توسط راهزنان آمریکایی نیز بودند.

اکنون و پس از گذشت نزدیک به دو دهه از اشغال‌گری آمریکا، همچنان امنیت، توسعه و حتی یکپارچگی سرزمینی برای مردمان این کشورها به رؤیایی دست‌نیافتنی تبدیل شده و افق روشنی برای پایان خسارت‌سازی «آزادی آمریکایی» قابل تصور نیست.

نسخه جدید حاکمان آمریکا دیگر اعتنایی به بزک‌های تبلیغاتی‌ونایسِ گذشته ندارند و بی‌پروا نیت واقعی خود برای چپاول کشورهای غنی را فریاد می‌زنند. رئیس‌جمهور یانکی‌ها حتی اجازه خیال‌پردازی درباره فردای دخالت نظامی غرب را به وطن‌فروشان نمی‌دهد و صراحتاً در یک سخنرانی رسمی، آلترناتیو ادعایی مخالفان مادورو ـ ماریا ماچادو ـ را فاقد صلاحیت و احترام برای رهبری آینده ونزوئلا معرفی کرده و از علاقه خود به مدیریت این کشور نفت‌خیز پرده برمی‌دارد.

این واقعیت برای وطن‌فروشان فارسی‌زبان خوشایند نیست. امثال رضا پهلوی و منافقان اردوگاه اشرف، سال‌هاست برای مخاطبان فریب‌خورده خود لالایی «آمریکای نجات‌بخش» می‌خوانند و با هر نشانه‌ای از ناآرامی در ایران، دست به دامان واشنگتن و تل‌آویو برای حمایت نظامی می‌شوند.

اکنون که ترامپِ صریح‌اللهجه بر سر کار است و ابایی از اعلام علنی مقاصد استکباری آمریکا ندارد، اپوزیسیون ایرانی نیز باید رؤیای ایران یکپارچه و امن در فردای خیالی را به گور بسپارد.