روایت جدید جواد موگویی از حضور ایرانی‌ها در لبنان +عکس

کد خبر: ۲۴۷۱۲۴

تاریخ: ۲۲ مهر ۱۴۰۳ - ۱۳:۳۱

به گزارش شهدای ایران، جواد موگویی، فعال رسانه در تلگرام نوشت:

روزهای جنگی-صدام اینها رو خوب می دانست

۱۹مهر:

هنوز خبر رسمی از سرنوشت سیدصفی‌الدین نیست. شد یک‌هفته. پهپادهای اسراییلی تیم‌های امدادی را می‌زنند تا کسی نزدیک محل انفجار نشود. خدا کند در پناه‌گاه‌ها، کپسول‌های اکسیژن زیاد باشد.

عمده وقتم به خرج‌کردن دلارهای خیرین می‌گذرد، تا نوشتن. امروز رفتم کمپ آواره‌ها در بیمارستان الشرق‌الاوسط. ۱۱ طبقه، بدون آسانسور و متروکه‌. سال‌هاست مخروبه شده.

چند ایرانی در اتاقی دیدم. مهدی‌ خانجانی(طلبه قم)‌: «طبقه طبقه بیمارستان را تمیز و برق‌کشی و لوله‌کشی می‌کنیم و تحویل آواره‌ها میدیم.»

۱۰-۱۵نفری می‌شوند. هرکدام از یک شهری آمدند. محمد(طلبه-مهندس برق) از خرم‌آباد به همراه رفیقش محمود (معلم) آمدند. با ۳۰۰دلار از نجف خود را می‌رسانند به بیروت. در فرودگاه خانجانی را می‌بینند.

اتاق کناری، ۳-۴ نفر جمع‌اند دور قلیان؛ دوسیب خالی!

دو نفرشان برادرند. سیدکمیل: «من ۴تا بچه دارم، معین ۳تا. آقا که پیام داد ما راه افتادیم. که اگر این بی‌ناموس‌ها زمینی حمله کردند بریم جنوب. یه پولی گذاشتیم خانه و یاعلی. سابقه‌داریم! با برادرم چندسال سوریه جنگیدیم. چند شب در ضاحیه خوابیدیم تا بچه‌های اینجا را پیدا کردیم. فعلا مشغولیم به کارگری.»

سید داوود پیرمرد است. ۶۰ساله. از جنگ تحمیلی، عراق و سوریه بوده تا الان! گفت ۱۸تیر۷۸ هم بودم! همان دسته معروف به گروه انصار. عکس نوه‌اش را نشان داد، با ذوق. پیرمرد سروحال و باروحیه‌ایست.

کاظم بازنشسته ایران‌خودروست. از هشتگرد آمده.

یکی دیگر متولد فرانسه است، درس‌خوانده استرالیا. دکترای‌IT.

شگفت‌انگیزند آدم‌های این بیمارستان. هرکدام از گوشه‌ای خود را رساندند به قلب جنگ.

هیچ‌کدام نه نظامی‌اند، نه حقوق‌بگیر! سیدکمیل می‌گوید «ماها شغل دولتی نداریم تا بوقتش دست‌وپایمان جایی گیر نکند.»

نقل است پس از تصرف شهر فاو در عملیات والفجر۸، صدام گفته بود من اگر این بسیجی‌ها را داشتم دنیا را فتح می‌کردم!

صدام راست می‌گفت کجای دنیا می‌توان این آدم‌ها را یافت؟

پاک‌باخته

و رها، در این خرابه‌های جنگی،

کیلومترها دور از وطن،

آمده‌اند برای مقاومت