انتشار برای اولین بار؛

ارزیابی سفارت آمریکا از آیت‌الله منتظری چه بود؟/خوشحالی آیت‌الله از رای آوردن کارتر!

کاردار سفارت آمریکا در گزارشی در ارزیابی شخصیت آیت‌الله منتظری چنین نوشت: «وی متفکر سیاسی متبحر نبوده و اکثر مطالبی که به وی استناد می شود، یا برایش نوشته شده و یا توسط دیگران در دهانش گذاشته‌اند.»

کد خبر: ۲۳۵۶۴۲

تاریخ: ۰۶ فروردين ۱۴۰۲ - ۰۹:۲۲

شهدای ایران: رهبراعضای سفارت آمریکا در تهران تا آخرین روزهای پیش از تسخیر لانه جاسوسی در ١٣ آبان ۵٨ مشغول فعالیت بودند. آنچه سفارت آمریکا را «لانه جاسوسی» کرد، نه اقدامات عادی دیپلماتیک آن، بلکه اقدامات جاسوسی و مخفی آنها بود. به همین خاطر تنها کسانی به عنوان منبع و جاسوس آمریکا معرفی شدند که اثبات شد عالمانه و عامدانه با نمایندگان سازمان سیا مرتبط و برای آنها مشغول جاسوسی بوده‌اند. وگرنه بودند افرادی که تنها در چارچوب تعاملات رسمی و دیپلماتیک با اعضای سفارت آمریکا تعامل داشته‌اند و اسناد بدست‌آمده از سفارت نیز همین را تایید می‌کرد.

به گزارش رجانیوز؛ از ششم آبان ۵٨ آیت‌الله منتظری، رئیس مجلس خبرگان قانون اساسی با معرفی و هماهنگی وزارت امور خارجه، میزبان دو دیپلمات سفارت آمریکا بود. در این ملاقات ۴۵ دقیقه‌ای، طبق معمول طرف آمریکایی با سوالاتش در جستجوی تحلیل چهره‌های انقلاب از اوضاع و شرایط داخلی و بین‌المللی بود. در تعارفات معموله، آمریکایی‌ها از درک درد و رنج مردم در راه مبارزه و پیروزی انقلاب گفتند و آیت‌الله منتظری دغدغه‌های حقوق بشری کارتر را تحسین کرد و گفت وقتی در زندان بوده از رای آوردن او خوشحال شده است.

بحثهای جدی نیز حول انتقاد آیت‌الله منتظری از نزدیکی آمریکا و اسرائیل و انتقاد آمریکایی‌ها از اخراج خبرنگارانشان از ایران دور زد. مساله‌ای که باعث گلایه ی طرف ایرانی از تصویر ارائه شده از ایران توسط رسانه‌های آمریکایی شد. این دیدار نهایتا با بحث درباره هوشیاری مردم کشورهای جهان سوم و محترم شناختن آن توسط آمریکا به پایان رسید.

بروس لینگن، کاردار سفارت در پایان گزارش این ملاقات، در ارزیابی شخصیت آیت‌الله منتظری چنین نوشت: «با توجه به این ملاقات کوتاه مدت، ما چنین احساس می‌کنیم که وی یک متفکر سیاسی متبحر نبوده و اکثر مطالبی که به وی استناد می شود، یا برایش نوشته شده و یا توسط دیگران در دهانش گذاشته‌اند.»

منبع: اسناد لانه جاسوسی، ج دهم، ص ٧٠۶