شهيدان، معجزات حسيني‌اند/همه حقيقت کربلاست

شبي که در حال گذر است، ما را غايت‌الآمال اين است که بزرگ ِ شهيدان عليه‌السلام، ما را نيز در صف کربلائيان و شيدائيان بپذيرد... و شايد دليل آنکه به گاه ِ تفحص در احوالات «شهيد مجيد افقهي»، ناگهان در ناگهان به معناي «شهيد محمدمهدي احمدي‌خباز» منتقل شديم همين است؛ حسين عليه‌السلام!

کد خبر: ۲۳۰۴۰۲

تاریخ: ۰۷ خرداد ۱۴۰۱ - ۱۱:۰۳

شهدای ایران:و بزرگ ِ شهدا عليه‌السلام بود که سال‌ها پيش‌تر از حادثه فلک فرساي کربلا فرمود: «کفي برآمد و فرو نشست و شتابي برق‌آسا درخشيد و گذشت و مصائب بي‌پوشش فروباريد و زهري تلخ در کامها ريخت و دو دشت هموار در کوفه و کربلاست که به خدا سوگند سرور حماسه‌آفرين آنان و فدائيانشان – در آن وقت که گنجشک‌ها در خوشه‌ها لانه گزيده‌اند – منم آنگاه که اطراف کوهها پست و فروتن شوند، و تل‌هاي انبوه بيم، نعره کشند، و صلاح و نيکويي از پهلوي خود نيز دريغ شود و اهداف توحيدي خانه خدا تعطيل شود و آتشگيره‌هاي فساد انتشار يابد و دانه‌هاي حنظل چون خوراک در بشقابهاي پذيرايي کشيده شوند، وه! چه گروههايي که سرور آنان منم! چه خوب، چه خوب! کجا و چگونه؟! اگر بخواهي مي‌گويم کجا فرود مي‌آيم و کجا ساکن مي‌شوم! مقامم ميان آسمان و زمين است و نزولم آنگاه است که شيعيان از اصلاب و پهلوهاي قوي فرود آيند، در برابر ستم سر فرود نيارند و از پذيرش حق سر نتابند، اگر چه بندبندشان از هم بگسلد تا با آنان ميراث بران بر وارثان خاندان خود زنده شوند.» (طبري)

همه حقيقت کربلاست و آنان که حقيقت را موقنانه و مومنانه، چونان جامي از عسل گوارا نوشيده‌اند، همانانند که عشقبازان کوي حسين عليه‌السلام هستند و شهيدان، همان عشقبازان دل بريده از زخارف و تعلقات دنيوي‌اند...

همه حقيقت کربلاست و ما لاجرعه از صهباي مهر حسين عليه‌السلام مي‌نوشيم با فهم معناي کلماتش؛ شهيدان! آري! شهيدان آيات الحسين عليه‌السلام هستند و کلمات جاودانه او. شهيدان، معجزات حسيني‌اند همه. و جاودانه بودنشان گواه آيات الحسين عليه‌السلام بودنشان. شهيدان صوت شريف و قدسي و ملکوتي حسين عليه‌السلام هستند و طغيان و جوشش خون او که خون رب‌العالمين است.

و شايد از اينروست که دوستشان مي‌داريم شهيدان را، بي‌آنکه دنبال دليل اين دوست داشتن باشيم و شايد از اينروست که تا ذکر و ياد شهيدان مي‌شود، آن چنان قلبهامان به طپش مي‌افتند و رخساره‌هامان برافروخته مي‌شوند و نفس‌هامان منقطع، که به گاه بردن نام حضرت ثارالله ارواحنا له الفداء!

من نمي‌دانم محمدمهدي احمدي عاشق‌تر بود براي امام حسين عليه‌السلام و يا شهيد افقهي و يا شهيد رضا شاکري و يا شهيد گرکاني و يا... اما موقنم که «شهيد محمدمهدي خباز» معاني بزرگي را در قلب خويش جسته، يافته و پنهان کرده بود و بر سر اين پنهان کردن اخلاص تامّ و تمام ورزيده بود که استقامتش را نمره‌اي عالي داده بودند...

همين اندازه مي‌دانم که از غير حسين عليه‌السلام دل بريده و از جرعه‌هاي ملکوتي «حب‌الحسين عليه‌السلام» نوشيده بود.

«از دست و تيغ عشق فگارند لاله‌ها / در خاک و خون نشسته يارند لاله‌ها»

همين اندازه مي‌دانم که ما ديديم قافله‌سالار حسين بن علي عليه‌السلام است که هميشه دل بريدگان از خاک را گلچين مي‌کند و مي‌برد و ماندگان و دلبستگان به خاک، تنها تماشاچياني هستند که مي‌بينند قافله حسين عليه‌السلام که هميشه تعدادش کم است ولي همه چونان زبرالحديد مدافعان کلمه توحيدند، مي‌آيد و مي‌رود و به غوغاي خون عالمين را فتح مي‌کند... و نه! نگو فتح و بگو فتح الفتوح.

همين اندازه مي‌دانم که تنها آنها که استقامت مي‌کنند، وارد حصن حصين الهي مي‌شوند. و همين اندازه مي‌دانم که «حب‌الحسين عليه‌السلام» است سرّ استقامت تامّ و تمام. که او را از عشق، جاني برافروخته و قلبي حزين بود...

«محمدمهدي احمدي‌خباز» از سربازان در گهواره‌اي بود که امام روحي له الفداء بدانها باليده بود. متولد مرداد سال ۴۲. و من با خود مي‌انديشم که آيا فقط او و همسنگرانش، سربازان در گهواره براي روح‌الله‌المعظم بودند؟

پس من و تو که هستيم؛ با اين همه محبت و باور قلبي به آن حقيقت جاودانه تاريخ؟ پس من و تو که هستيم؛ با اين شراره‌هاي محبتي که از درون آتشفشان جانهامان طغيان مي‌کند به گاه بردن نام مسيحاي شهيدان؟

پس من و تو که‌ايم؛ وقتي سخن از بهشت بکر و بي‌نظير و مقدس و ملکوتي «خميني» نام که خود به رنج تفقه و بصيرت و محبت يافته‌ايم، مي‌کنيم و دنيا را مبهوت اين عشق شريف خويش مي‌کنيم؟
پس من و تو که‌ايم؛ وقتي ناديده عاشق کمال و نورانيت و تقدس و عظمت «روح‌الله الخميني» گشته‌ايم؟

پس من و تو که‌ايم؛ وقتي در کلمه به کلمه و پلک به پلک زدنهاي مسيحامان، عطر خميني را استشمام مي‌کنيم و از دنيا و مافيها انقطاع مي‌يابيم؟ نه! اين شدني نيست که فقط آنها را سربازان در گهواره امام روح‌الله بدانيم.

به دور از انصاف است که آنها را شيدائيان و دلباختگان پير جماراني بدانيم و خود را نه. باور من آنست که هماره روزگاران، هر که حقيقت را بجويد و طريق آزادگي بپيمايد از سربازان روح‌الله عليه‌السلام است. باور من آنست که تا دنيا، دنياست احرار عالم وامدار روح‌الله المعظم‌اند.

باور من آنست که خط سرخ حسين عليه‌السلام و خميني، هر دو يکيست و اگر کل يوم عاشورا و کل ارض کربلا، پس من و تو نيز از سربازان آن روح مطمئن خداييم. داشتم به نقطه اشتراک شهيدان مشهد و لشکر امام رضا عليه‌السلام مي‌انديشيدم! که دانستم بلاشک، همه آنها را با وجود اختلاف سليقه و نگرش، اشتراک عجيبي در کار بود! به ياد داري شهيد علي اصغر سبزيکار را؟

به ياد داري با وجود آنکه مدرسه‌اي در نزديکي خانه آنها بود، مسيري طولاني و طاقت‌فرسا را مي‌پيمود تا به مدرسه‌اي برود که در آنجا کمتر گناه و معصيت رخ مي‌دهد؟ با آنکه سنّ و سال زيادي هم نداشت. و حالا در زندگي «شهيد احمدي‌خباز» هم باز به همين مسأله و نظير همين خاطره مي‌رسيم.

تو گويي خدا آنهايي را گلچين کرد و برگزيد و پيش خود برد که بر سر اوامر و نواهي الهي ذره‌اي شک و تزلزل و کوتاهي نداشتند. کوتاه نيامدن در برابر فساد و گناه و حضور نيافتن در محيط ارتکاب معصيت، ويژگي مشترک شهداست.

و اگر چنين است چرا برگزيده نشوند؟ چرا برنگزيند آنها را دست مهر حسين بن علي عليه‌السلام؟
يکبار ديگر جرعه‌هاي کلام سيدالشهدا عليه‌السلام را نيک‌تر بنوش! «...مقامم ميان آسمان و زمين است و نزولم آنگاه است که شيعيان از اصلاب و پهلوهاي قوي فرود آيند، در برابر ستم سر فرود نيارند و از پذيرش حق سر نتابند، اگر چه بندبندشان از هم بگسلد...»

و کل ارض کربلا، و کل يوم عاشورا. و مع‌الوصف تمام جانهاي عالي و ارواح بلندمرتبه خلف حسين عليه‌السلام‌اند! و مع‌الوصف، آن چنان که حسين عليه‌السلام خود فرموده، نزول مي‌کند هر آنگاه که مرداني به سان زبرالحديد از خاک برخيزند و در برابر ظلم قيام کنند...

و چه شيرين است شنيدن و خواندن اين کلام سيدالشهدا عليه‌السلام، در حالي که تمام احرار را همين باور است که در صحنه به صحنه و پرده به پرده جهاد هشت ساله ما، حسين عليه‌السلام حضور داشت و هم اينک نيز، قافله سالار خود اوست. نشان به نشان اين سخن شهيد احمدي‌خباز در وصيتنامه‌اش: «اگر همه و همه از جبهه بروند و هيچ کس جبهه نيايد، اين جنگ شکست نمي‌خورد. اين جنگ صاحب دارد. اين جنگ کس دارد. اين جنگ فرمانده دارد...»
«با نور آفتاب چه باشد فروغ شمع؟ / با روي يار، در چه شمارند لاله‌ها»

ما را بخوان سربازان امام روح‌الله. و بخوان زبر الحديد، آنگاه که مسيحامان بخواهد و بپسندد. ما را بخوان اهالي بهشتي که به رنج تفقه و بصيرت و محبت خويش يافته‌ايم خميني نام و مسيحا نشان.
و بهشت ما را، بخوان سرزمين محبت و معرفت مسيحا.

«در ديده بصيرت پروانه طينتان / فانوس شمع چهره يارند لاله‌ها»

دنيا سر از کار ما در نمي‌آورد در اين سوختگي و افروختگي از مهر مسيحايمان و اهل دنيا درمي‌مانند در کار ما! اما خودمان مي‌دانيم که چيست سرّ اين محبت و گداختگي و حزن شيرين علي الدوام! خودمان مي‌دانيم که «حب‌الحسين عليه‌السلام» همان معنايي است که ما را از احرار عالم کرده است و از شيدائيان مسيحا.

و قبيله شهيدان؛ راهنمايان و ستارگان راه ما را در اين شب ظلمت.

«در شيشه حسن باده لعلي عيان شود / آيينه‌دار روي بهارند لاله‌ها»

همه حقيقت کربلاست!