روابط ایران و چین پیشاهنگ سیاست خارجی قرن بیست و یکم

تحقیقات و پژوهش‌هایی که انجام شده است، نشان می‌دهند در سال‌های آتی بیش از ۸۰ درصد تبادلات تجاری جهان میان شرق و غرب آسیا رخ خواهد داد و این سند همکاری مکمل روابط این موضوع است.

کد خبر: ۲۰۲۴۳۷

تاریخ: ۳۰ تير ۱۳۹۹ - ۱۵:۲۳

شهدای ایران: ابوالفضل علمایی، مدرس دانشکده روابط بین‌الملل وزارت امور خارجه ظهر امروز در همایش وبیناری «برنامه ۲۵ ساله همکاریهای تهران-پکن و چشم‌انداز مناسبات ایران و چین در دو دهه آینده» گفت: در سند راهبردی که در سال ۱۳۹۴ بعد از سفر رئیس‌جمهور چین به ایران در بند ششم مطرح شد، تدوین سند ۲۵ ساله راهبردی مدنظر قرار گرفت. روابط میان دو کشور روابطی راهبردی و جامع است، بنابراین موج تخریبی که راه افتاده در بیانیه سال ۹۴ پاسخ داده شده بود.

وی افزود: روابط ایران و چین پیشاهنگ سیاست خارجی قرن بیست و یکم آسیاست. تحقیقات و پژوهش‌هایی که انجام شده است، نشان می‌دهند در سال‌های آتی بیش از ۸۰ درصد تبادلات تجاری جهان میان شرق و غرب آسیا رخ خواهد داد و این سند همکاری مکمل روابط این موضوع است. واقعیتی اجتناب‌ناپذیر وجود دارد و آن این است که دنیای غرب به‌ویژه آمریکا از نظر اقتصادی و سیاسی رو به افول هستند و تردیدی در این زمینه وجود ندارد که تولید ناخالص آمریکا در جهان از ۵۰ درصد جهان در سال ۱۹۵۰ به یک‌هفتم جهان کاهش یافته است.

مدرس بین‌الملل وزارت امور خارجه عنوان کرد: تولید ناخالص داخلی چین در سال ۲۰۱۹، ۴۹۹ میلیون دلار بود در حالی که میزان صادرات آمریکا یک تریلیون و ۶۴۵ میلیارد دلار بود. به لحاظ اقتصادی چین جایگاهی دارد که قابل اتکاست. طبیعتاً کشورهایی مانند ایران باید راهبرد مشخصی را برای پیشبرد منافع خود در رابطه با چین در نظر داشته باشند و راه‌های تعامل خود را مشخص کند.

علمایی گفت: ایران کشور مستقلی است و هیئت‌هایی از آمریکا و اروپا به پایتخت‌های یکدیگر سفر کردند تا جلوی توافق راهبردی ایران و چین را بگیرند. تهران و پکن در این توافق منافع خود را در نظر می‌گیرند و بر همین اساس عمل می‌کنند. پیشینه تاریخی نیز اثبات می‌کند که رابطه ایران و چین هیچ‌گاه چالشی نبوده و دو کشور ایده  «جاده ابریشم» را دنبال می کردند که دستاوردهای شرق را به غرب انتقال می‌داده است.

وی افزود: پیش‌بینی روابط سیاسی دو کشور در آینده این واقعیت را ایجاب می‌کند که در تقابل با هجمه غربی‌ها منافع دو کشور در نظر گرفته شود.