از کانال‌های حقیقی آن‌ها تا کانال‌های مجازی ما!

حال اگر د ر پی عزت هستیم و به د نبال احیاء راه و سیره شهد اییم باید مسیر را از حضرت روح‌الله و خلف صالح‌اش گرفت، و آن چیزی جز مقاومت و ایستاد گی بر ارزشهای و آرمانهای انقلاب نیست.

کد خبر: ۱۳۰۵۲۰

تاریخ: ۱۵ آبان ۱۳۹۵ - ۱۳:۵۹

شهدای ایران: آخر من و فکه؟! فکه افتخارش این است که فرش راه عرشیان بود ه است، افتخار د ارد که قد م های د لاوران و شیران این د یار را بر سینه خود پذیرا بود ه است. حال، من چه رویی د ارم با د نیایی از گناه پا بر روی خاک فکه بگذارم.

فکه معراج 120 د لاوری است که با د ستانی بسته و پیکرهایی سوخته ره عاشقی را یک شبه پیمود ند و امروزه چراغ راه ما از قافله عقب ماند‌‌ه‌ها شد‌‌ه‌اند .

فکرم د ر فکه حیران شد ه و پاهایم د ر رملهای فکه اسیر گشته،به د نبال کانالی می‌گرد م که بچه ها، تشنه و زخمی کنار هم جان د اد ند ، تا من امروز د ر کانالهای مجازی سرگرم باشم و د ر بی وفایی محض، مرد ان کانال‌های حقیقی را گم کنم. رملهای فکه مرا رها نمی‌کنند ، انگار با من سخن ها د ارند و د لی پرغم.

د ر مسیرم چزابه مرا به خود می‌کشاند ، اینجا چه حس غریبی د ارم. می‌گویند نام حقیقی اش «کذابه» بود ه است، راست می‌گویند چون معمولا تنگه د ر میان د وکوه را می‌گویند ، اما اینجا که کوه و د ره‌ای نیست.

تنگه چزابه، منطقه‌ای است که یکطرفه رمل و سمت د یگر هور است و وسط آنجا راهی است که این د و خصلت را ند ارد و به همین خاطره چزابه نام گرفته است.

تنگه چزابه، سند ریخته شد ن قد رت کذایی د شمن است.سند ی که می‌گوید با د ستانی بسته نیز می‌توان، د شمن را به زانو د ر آورد .

رشاد ت تنگه چزابه، قصه ی مرد انگی مرد انی است که د ر برابر پاتک سنگین د شمن ایستاد گی کرد ند اما عقب ننشسته‌اند . قصه مرد ان د لاوری است که د ر سال د وم جنگ د ر شبها و روزهای سرد زمستان، د ر برابر باران گلوله های د شمن ایستاد گی کرد ند تا د شمن نتواند از این محور مهم ارتباط بین جبهه شمالی و جنوبی برقرار نماید . حماسه ایی که حضرت روح‌الله د ر خصوص آن د ر جمع د لاوران تنگ چزابه، فرمود : «شما د ر عمليات تنگ چزابه اعجاز آفريد يد ».  تنگه چزابه، قصه د لاورانی است که د ستانشان را با سیم مخابراتی بستند اما حاضر نشد ند تا آرمانهایش را زیر پا گذارند و پس از سالها پیکر پاکشان با د ستانی بسته ، تفحص شد و باز هم گره گشا بود ه‌اند . اما چه کنم که ما د ر تنگه‌های چزابه د نیایی اسیریم.

رملها و تنگه‌های د روغین د نیای پر فریب، خیلی ها را مرعوب کرد ه است.د یروز را فراموش کرد ه ایم و د ل به آیند ه خوش کرد ه‌ایم؛ آیند ه‌ای که افق امید ش لبخند کد خد است! د یروز را فراموش کرد ه ایم و به د نبال آفتاب خود ساخته فروزان برجام هستیم، برجامی که تاکنون ثمره اش نافرجام بود ه است.

راستی بچه های د اخل آن کانال د ر فکه، 5 روز است که تشنه اند و آب را جیره بند ی کرد ه‌اند ، تعد اد ی از آنها د ر انتهای کانال د ارند آرام آرام جان می‌د هند ، اما هنوز ذکر لب شان تغییری با روزهایی که د ر محاصره نبود ند ، نکرد ه است! د ائم یا حسین(ع) و یا زهرا(س) سر می‌د هند ،عجب کسانی را به مد د می‌طلبند ! امید شان به خد ا بود و نه، کد خد ای د نیای مجازی! که اگر د لشان به وعد ه های کد خد ا گرم می‌شد ، امروزجاود انه نمی شد ند و هنوز هم، باید همچنان نوکر می‌ماند یم.

نامعاد له تن و تانک د ر حد فاصل بستان تا دهلاویه و یا د ر هویزه برایم همچنان بی پاسخ است! آیا اینها نیز به قول آن آقای کلید به د ست، شعار است؟! اما نه؛ شعار نیست که اگر شعار بود کد خد ا را واد ار به نشستن پشت میز مذاکره نمی‌کرد . کدخدا بهتر از برخی داخلی‌ها می‌داند که اقتدار ایران عده‌ای مرعوب نیست! او می‌داند اراده پولادین و الهی مردان این دیار را نمی‌توان با تهدید و تحریم به زانو درآورد. هرچند او این را نیز می‌داند که باید برای پیاده کردن توطئه‌های خود باید به دنبال عده‌ای واداده گشت؛چرا که گزینه های روی میزش برای آن دسته اعتبار دارند و نه؛ برای اراده‌های الهی.

از مقاومت نوشتم و تا چزابه آمد م و مگر می‌شود از مقاومت گفت و هویزه را از یاد برد ؟! و قد م بر معراج د لاوران مقاوم هویزه نگذاشت! مقاومت عاشورایی جمع قلیلی از د انشجویان رزمند ه به فرماند هی شهید علم‌الهد ی، با چهار آرپیجی و چند تفنگ ساد ه، د ر برابر ارتشی تاد ند ان مسلح! د ستشان خالی از سلاح بود ، اما با د لی به سان کوه و استوار از ایمان و توكل داشتند، ماند ند و ایستاد ند؛ اما پشت به د شمن نکرد ند .

بچه های هویزه، بچه هیئتی بود ند ، مگر می‌شود که پا د ر خیمه اباعبد الله گذاشت و تفکری مرعوبانه د ر تو حلول نماید ؟! هرگز؛ بچه های هویزه و کلاً بچه‌های جبهه، غیرت را از حسین(ع) و عباس(ع) فراگرفتند .«هیهات منّاالذله» و«کل یوم عاشورا» د ر تک تک رگ‌های آنان جاری بود ه است و این را می‌شود از آخرین نامه فرماند ه عاشورایی هویزه به د ست آورد ، آنجا که نوشت:«من به عنوان فرماند ه سپاه هویزه، با 62 نفر پاسد اری که 22 نفرشان غیرمسلحند : تا آخرین قطره خونمان با همان ژ،3 و کلاش د فاع خواهیم کرد .البته مهمات ما 2 عد د آرپی‌جی (که یکیش خراب است) و یک عد د تیربار ژ،3 و 40 عد د کلاش و ژ،3 است». آنان با این امکانات کم و نامهربانی‌هایی از د اخل، د ر محاصره تانک‌های عراقی یک لحظه به فکر عقب‌نشینی و یا تسلیم نیفتاد ند و سرانجام د شمن با تانک بر پیکر آن د لاوران تاخت. پیکر علم‌الهد ی و د یگر یارانش زیر شنی تانکها متلاشی شد و بعد ها برخی از آنها به سختی شناسائی گرد ید . بد ن مطهر شهید علم‌الهد ی نیز از روی قرآنی که به امضای امام و رهبر معظم انقلاب رسید ه و همیشه همراه شهید علم الهد ی بود ، شناسائی گرد ید . مقد اری از مظلومیت بچه های هویزه بر می‌گرد د به خیانت تفکر لیبرالی روزهای آغازین جنگ،آن زمان که رئیس‌جمهور مخلوع، بچه های بسیجی و انقلابی را تحقیر می‌کرد و آنان را جوان و خام می‌پند اشت! چه بسا اگر آنها امروز نیز بود ند و سخن از مقاومت می‌زد نند باز نیز آنان را تحقیر می‌کرد ند و برچسب بی سواد و بد ون شناسنامه و عقب ماند ه و... د ست آخر آنها را کود ک خطاب  می‌کرد ند .

اما نمی د انند که هرچه د اریم از همین به زعم آنها، کود کان هستند و اینان بود ند که برخی‌ها الان به بزرگی خود می‌بالند و از چشم بالا به همه می‌نگرند .

جبهه حال و هوای خاص خود ش را د ارد . د ر جبهه که هستی، د ل یاد مذاکره نمی‌کند ، چون مرد انی اینجا قد م گذاشته‌اند که کلمه تسلیم د ر مرام آنها معنا ند اشت و شهاد ت آرزوی د یرینه آنها بود و د ریافته بود ند که «ملتی که شهاد ت د ارد اسارت ند ارد ».

از فکه تا اروند یک نکته حرف اول و آخر را می‌زند :«کلام امام نباید زمین بماند !» این حرف اینقد ر معنا د ارد که د یگر منیّت د ر آن گم می‌شود ، یعنی مجذوب ولایت شد ند .

ما ملتی هستیم با سرمایه هایی فراوان؛ یکی از این سرمایه های مهم که به بقیه می‌ارزد ، شیعه بود نمان است. تسلیم و د رجا زد ن د ر مرام شیعه جایگاهی ند ارد . مکتب علوی و حسینی، مکتب پیشرو است. مرد ان جبهه ها چه د ر قلاویزان و پاوه و بازی‌د راز یا فکه و هویزه و شلمچه و طلائیه و اروند و... د رس آموختگان این مکتب بود ند ، که سربلند ی را به همراه آورد ند . بعد از جنگ نیز د انش‌آموختگان این مکتب د ر سنگرهای علمی و فنون موشکی و هسته‌ای شاهکارهای زیاد ی خلق کرد ند .

مگر می‌شود که شیعه شهاد ت و انتظار را د اشته باشد و د م از شکست بزند ؟! آنانی که د م از کرنش د ر برابر ظالم می‌زنند و مستکبران عالم را د ر نزد خود بزرگ جلوه می‌‌د هند و بر، د اشته‌های خود چشم می‌بند ند از مکتب حسینی و مهد وی چیزی فرا نگرفته‌اند و اگر کلامی د ر این خصوص می‌گویند ، فقط لقلقه زبانی است تا اعتقاد ی قلبی. حضرت روح‌الله مسیر را بعد از واد ی جهاد به ما نشان د اد ه و آن را ترسیم کرد ه است، مسیری که از گذرگاه «جهاد » عبور می‌کند و نه گذر«مذاکره». امام اینگونه می‌فرمایند : «مسلمانان بايد بد انند تا زمانى كه تعاد ل قوا د ر جهان به نفع آنان برقرار نشود ، هميشه منافع بيگانگان بر منافع آنان مقد م مى شود ، و هر روز شيطان بزرگ يا شوروى(سابق) به بهانه حفظ منافع خود حاد ثه‌اى به وجود مى‌آورند . راستى اگر مسلمانان مسائل خود را به صورت جد ى با جهانخواران حل نكنند و لااقل خود را به مرز قد رت بزرگ جهان نرسانند ، آسود ه خواهند بود ؟ هم اكنون اگر امريكا يك كشور اسلامى را به بهانه حفظ منافع خويش با خاك يكسان كند ، چه كسى جلوى او را خواهد گرفت؟ پس راهى جز مبارزه نماند ه است، و بايد چنگ و د ند ان ابرقد رتها و خصوصا امريكا را شكست، و الزاما يكى از د و راه را انتخاب نمود : يا شهاد ت. يا پيروزى. كه د ر مكتب ما هر د وى آنها پيروزى است.»

*پلاک دزفول