منصور پورحیدری درگذشت

پیشکسوت ارزنده باشگاه استقلال و فوتبال ایران پس از ماه‌ها مبارزه با بیماری، امروز در سن 70 سالگی جان به جان‎آفرین تسلیم کرد.

کد خبر: ۱۳۰۴۳۸

تاریخ: ۱۴ آبان ۱۳۹۵ - ۱۲:۵۱

شهدای ایران: پیشکسوت ارزنده باشگاه استقلال و فوتبال ایران پس از ماه‌ها مبارزه با بیماری، امروز در سن 70 سالگی جان به جان‎آفرین تسلیم کرد.

به گزارش ورزش سه، منصور پورحیدری فصل گذشته به عنوان سرپرست استقلال تهران در کنار تیم محبوبش فعالیت می‌کرد؛ اما در اوایل آذر ماه به دلیل شدت تنگی نفس و ابتلا به بیماری قند خون در بیمارستان بستری شد و پس از آن با وجود یکی، دو بار مرخص شدن دوباره به بستر بیماری رفت.

او پس از ماه‌ها تحت نظارت پزشک بودن، به دلیل ابتلا به بیماری سرطان، در هفته‌های اخیر حال و روز خوشی نداشت و یکشنبه گذشته (نهم آبان ماه) به دلیل شدت عفونت ریوی بار دیگر در ICU بستری و ممنوع الملاقات شد تا اینکه دقایقی قبل، این مرد بزرگ و افتخارآفرین استقلال تهران که این تیم را به قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا نیز رسانده بود، در بیمارستان ایران مهر تهران درگذشت.

بدرود جنتلمن پرافتخار نیمکت ها

بد نیست این صبح جمعه تلخ را با مرور زندگی حرفه ای این مرد پرافتخار آغاز کنیم ؛ با راه رفتن در مسیری که یک عمر طول کشید .

ستاره ای با 70 بهار مردانه

او در روز 6  بهمن 1324 متولد شده است مدافع  راست تاریخ سازی  که در حوالی میدان خراسان و در خانواده ای هفت نفره به دنیا آمد، دو فرزند ثمره زندگی مشترک او با کسی بود که در سال های اخیر نام او را حوالی فدراسیون فوتبال بسیار شنیدیم، فریده شجاعی نایب رئیس سابق فدراسیون فوتبال سال هاست زندگی با یک ورزشکار و سرمربی مطرح را تجربه می کند.یک خانواده باشخصیت والبته تمام فوتبالی که به فوتبال ملی وباشگاه استقلال خدمت بسیار کرده اند.پور حیدری از نامه های ماندگار این فوتبال قدیمی است .

شاگرد آقای نوریان

اولین پا به توپ شدن ها در تیم دبیرستان و مسابقات آموزشگاه ها بود پس از آن ها وی به سمت دنیای حرفه ای فوتبال کشیده شد اما مهمترین اتفاق زندگی پورحیدری وقتی شکل گرفت که  تنها 17 سال داشت در سال 1341 توسط غلامحسین نوریان وارد فوتبال حرفه ای شد و برای تیم دخانیات از زیر مجموعه های دارایی بازی کرد.غلامحسین نوریان از بزرگان تاریخ ملی فوتبال ماست که از بزرگان دارایی چی بوده وامروز هم او 80 ساله شده است ،شاید کمتر کسی میداند که پورحیدری دست پرورده استعداد شناسی نوریان بزرگ است.اما بعد از تیم دخانیات او وارد تیم اصلی دارایی شد.غلامحسین نوریان 80 ساله،در میان سالهای 1339 تا 1345 بازیکن ثابت تیم ملی فوتبال کشورمان بوده ومسابقات مقدماتی المپیک 1964 توکیو ومرحله نهایی این رقابت ها مهم ترین دوران  تاریخ فوتبالش را رقم زد.

پور حیدری در جمع ستارگان دارایی

دارایی در سالهای اولیه دهه 40 تیمی بزرگ بود،تیمی که ستارگانی چون غلامحسین نوریان،جلال طالبی،جمشید محمدی،ناصر سلطانی،عزیز اصلی،داوود حیدری،اکبر افتخاری،رضا حیدری،کنستانت داوید خانیان ،مصطفی عرب،ناصر نوآموز وپورحیدری را داشت،چنین تیم بزرگی جزو 3 مدعی اصلی قهرمانی تهران بود.دارایی تهران به روایتی در برخی از موارد بیشتر از 2 تیم فوتبال شاهین ودارایی تماشاگر داشت،بعد از انحلال دارایی در سال1347،چند بازیکن مهم این تیم متثل جلال طالبی،پور حیدری،اکبر افتخاری وقلیچ خانی به تیم فوتبال تاج آمده وهواداران خود را به جمع  تاجی ها بردند اما محبوب ترین بازیکن دارایی یعنی عزیز اصلی هم به پرسپولیس رفت وتماشاگر اختصاصی خود را به این تیم برد.

آبی پوش تازه در برد هشت تایی

در سال 46 دارایی منحل شد واو بعد از توقفی شش ماهه در تیم راه آهن بنا به درخواست دوست نزدیکش جلال طالبی به استقلال آمد وپیراهن این تیم را به تن کرد،نقطه عطف زندگی ورزشی او ، زمانی  بود که او برای اولین پیراهن آبی ها را به تن کرد و آخرین بار آن را 9 سال بعد و در سال 1354 از تن بیرون آورد، اولین بازی او در روز 13 تیر 1347 ودر بازی تاج برابر تیم همایون شکل گرفت.همان دیداری که تاج با نتیجه 8-0 همایون را برد وبرخی از هواداران قدیمی تاج واستقلال را بر این باور داشت که چون نام همایون بهزادی ستاره شاهین،پرسپولیسی ها روی نام تیم همایون است،این بازی برد آبی ها برابر سرخهای تازه متولد شده را ثبت کرده است .

روزگار پیراهن سه رنگ!

سرمربی سابق و سرپرست فعلی استقلالی ها زمانی که برای این تیم بازی می کرد توانست مقام های ریز و درشتی را به دست بیاورد، 3  بار قهرمانی باشگاه‌های تهران، قهرمانی باشگاه‌های ایران، قهرمان جام دوستی و اتحاد، قهرمان جام تخت جمشید، سه دوره قهرمان جام میلز هندوستان و در نهایت کسب مقام قهرمانی و سومی جام باشگاه‌های آسیا تعدادی از مهمترین افتخارات وی در دورانی بود که پیراهن آبی را به تن می کرد.او در سال 48 ملی پوش شد ودر زمان حضور او ابراهیم آشتیانی هم در دفاع راست تیم ملی بود،او در بازیهای آسیایی 1970 بانکوک برای تیم ملی حضوری ثابت داشت.شاید اگر ابراهیم آشتیانی ،یکی از 2-3 مرد بزرگ تاریخ تیم ملی در دفاع راست نبود،پور حیدری بین سالهای 48 تا 63 همه بازیهای ملی را انجام می داد اما اینگونه نشد وپور حیدری تنها در چند بازی مثل بازیهای آسیایی 1970 بانکوک مدافع راست فیکس تیم ملی فوتبال کشورمان بود .

زندگی 40 ساله

سال 1354 و پس از 9 سال بازی برای آبی پوشان، پورحیدری ترجیح داد در حالی که تنها 30 سال سن داشت از دنیای بازیگری خداحافظی کرد، این وداع او مصادف شد با سلامی دیگر، سلام به زندگی زناشویی و دقیقا همان سال بود که پیراهن آبی بازهم برای او سرنوشت ساز شد و این بار بازیکن تیم بسکتبال بانوان تاج بود که با او یک زندگی شیرین با عمر 40 ساله را آغاز کرد،عروس خانم ،فریده شجاعی نام داشت.2 زوج استقلالی در این مجموعه ماندند وخدمت کردند .پور حیدری به مربیگری علاقه داشت ودر همان سال،دستیار رایکوف شد واز او چیز های بسیار یاد گرفت ودر مقاطعی هم بین رفتن رایکوف وآمدن جگیچ،دستیار مصطفی شرکا وعلی دانایی فرد فقید بود .

دستیار بزرگان

او پس از خداحافظی با دنیای بازیگری، تصمیم به نشستن روی نیمکت گرفت و برای این کار نیز وی انتخاب اول مربی معروفی بود که آن سال ها در فوتبال ایران کار می کرد، رایکوف تصمیم گرفت منصور جوان و سخت کوش را به عنوان مربی دستیار در کنار خود داشته باشد و همین اتفاق نیز به وقوع پیوست، بعد از جدایی رایکوف از استقلال ورفتن او به تیم فوتبال سپاهان ،او دستیار مردانی چون علی دانایی فر ومصطفی شرکا بود وسپس در سال 1356 دستیار مردی بزرگ به اسم ولادیمیر جگیچ شد وبا او تا آستانه انقلاب اسلامی کار میکرد.بعد از انقلاب وگذشت مقطعی از زمان او به دعوت ولادیمیر جگیچ که حالا به دوبی رفته وسرمربی تیم الاهلی  شده بود به این تیم رفت ودستیار شد .بعد از حشمت مهاجرانی ،پور حیدری دومین مربی رسمی در فوتبال ایران بود که قرار داد حرفه ای با یک تیم فوتبال خارجب بست .

استارت اول بودن

پس از انقلاب و فسخ قرارداد جکیچ با آبی ها، چنان که گفتیم این مربی از استقلال جدا شد و به کشورهای حاشیه خلیج فارس رفت و پورحیدری نیز در سال 59 باز هم به این مربی پیوست و این بار در باشگاه الاهلی امارات بازهم دستیار جکیچ شد و به مدت یک سال و نیم دیگر را در کنار این مربی به تجربه اندوزی گذراند.البته حضور او در کنار جکیچ مقطعی بود،او در سالهای 58 و59 در 2 مقطع کوتاه با استقلالی ها بود،از اتفاقات مهم سال 59 این بود که اودر بهمن سال 1359 به استقلال آمد وناصر حجازی را بعد از 5 سال دوری به تیم فوتبال استقلال برگرداند.ناصر حجازی در این دوران در خدمت واختیار تیم فوتبال شهباز بود که بعد از انقلاب نامش به همان نام کهن یعنی شاهین برگشته بود.

محبت متقابل بین منصور وناصر

در سال 1359 که منصور،سرمربی استقلال شده بود ،تیم آبی ها از اصالت خود فاصله گرفته بود ونفراتی چون خاکسار تهرانی،اکبر میثاقیان،ابی کلاهیان،نوروزی،محمد حسین ضیایی و... به این تیم آمده بودند اما آمدن منصور پور حیدری با برگرداندن ستاره های جوان اما قدیمی در استقلال توام شد .با آمدن پور حیدری بار دیگر رضا رجبی،حاجیلو،مراغه چیان،شاهرخ وشاهین بیانی،نعلچگر ،پرویز مظلومی و... دور هم جمع شدند .او آخرین کار قشنگ خود را با برگرداندن ناصر حجازی به تیم قدیمی خودش استقلال انجام داد وحجازی با آبی ها آشتی کرد تا بار دیگر ستاره استقلال شود .بین سالهای 54 تا 59 بین ناصر واستقلالی ها فاصله افتاده بود وآبی ها دیگر ناصر را دوست نداشتند اما پور حیدری جریان را عوض کرد .

اما در سال 60 پور حیدری از استقلال جداشد وبه تیم الاهلی دوبی رفت،استقلالی ها مدتی کوتاه عباس رضوی،حسن عضدی واصغر شرفی را داشتند اما از هفته چهارم مسابقات فوتبال باشگاه های تهران سال 61 ناصر حجازی سرمربی تیم فوتبال استقلال شد .

در ابتدای سال 62 منصور پور حیدری با اتمام قرار دادش با اماراتی ها به ایران آمد وناصر حجازی که میتوانست مثل علی پروین در پرسپولیس سرمربی آبی ها بماند خودش به منصور پور حیدری پیشنهاد کرد به استقلال بیاید وسرمربی شود والبته پور حیدری که بسیار عاشق استقلال بود به این تیم برگشت . در سال 62 ،پور حیدری مختاری فر از دارایی وفرزام نیا از تیم نیروی زمینی گرفت،بیژن طاهری از راه آهن ووحید امیری هم از وحدت آمدند .این 4 نفر در کنار حجازی،رجبی،حاجیلو،شاهرخ وشاهین بیانی،حمید فردعلی نیا،احمد حیدرخان،رضا احدی،رضا نعلچگر،سعید مراغه چیان،پرویز مظلومی،حسن روشن،غلامرضا برهان زاده،عبدالعلی چنگیز و...یک تیم قدر ساختند وبا حضور این نفرات استقلال قهرمان سال 62 تهران شد .

قهرمانی های طلایی

اوایل سال 1362 پورحیدری به ایران و خانه خود بازگشت و توانست این بار به عنوان مرد اول فنی این تیم روی نیمکت استقلال بنشیند و در همان سال نیز این تیم را به مقام قهرمانی برساند و این شد سرآغازی برای شروع بزرگی در سرمربیگری،در این سال استقلال نتایج بسیار خوبی کسب کرد وپرسپولیس،شاهین ،دارایی،اکباتان ،تهرانجوان و... را برد ودارایی را هم 7-0 شکست داد .در سال 63 هم استقلال 6 بازی صددرصد برد داشت که مسابقات تعطیل شد.پورحیدری در سال 1364 هم استقلال را بار دیگر قهرمان کرد ودر سال 69 بهترین عنوان بعد از انقلاب اسلامی را برای تیمش آورد ،قهرمانی در لیگ قدس با کسب نتایجی بسیار عالی والبته یک سال بعد قهرمانی دوباره در تهران وقهرمانی در مسابقات فوتبال جام باشگاه های آسیا ،در واقع سالهای 69 و70 بهترین سالهای تیم فوتبال استقلال تهران بعد از انقلاب بود که با حضور پورحیدری شکل گرفت.

افتخارات منصور خان

از قهرمانی هایش گفتیم وبد نیست کارنامه او را در کل مسابقات در عرصه سالیان مختلف با هم مرور کنیم،سه دوره قهرمانی باشگاه های تهران، دو دوره قهرمانی جام آزادگان، دو دوره قهرمانی جام حذفی، نایب قهرمانی لیگ برتر افتخاراتی است که وی در لیگ های داخل کشور کسب کرده است، او دو 5 دوره و 32 بازی نیز هدایت استقلالی ها را در آسیا داشته است که در تاریخ این باشگاه یک رکورد محسوب می شود و از جمله افتخاراتش خارج از کشور می توان به مقام های قهرمانی، نایب قهرمانی و سومی جام باشگاه های آسیا اشاره کرد.

قهرمانی دوبله

پورحیدری صاحب یک عنوان جاودانه نیز در فوتبال ایران است، وی تنها کسی است که هم در دوران بازیگری و هم در دوران مربیگری توانسته به عنوان قهرمانی جام باشگاه های آسیا دست پیدا کند، سال های 1369 و 1370 مهمترین عناوین ورزشی این مربی رقم خورده است.پور حیدری از این حیث هم جایگاهی شامخ در تاریخ استقلال دارد.

قهرمان آسیا با مربیگری تیم ملی

وی اولین باری که از جمع آبی ها جدا شد بازهم به امارات و باشگاه الاهلی رفت اما این بار به عنوان نفر اول نیمکت این تیم، پورحیدری به این جدایی یک بار دیگر نیز از جمع آبی ها دل کند و این بار در سال 1376 به فجر سپاسی شیراز پیوست،  با حضور در این تیم بار دیگر توان بالای خود را در فوتبال نشان داد واز تابستان سال 1377 سرمربی تیم ملی شد،در این دوره تیم ملی را قهرمان بازیهای آسیایی 1998 بانکوک کرد ودر بازیهایی تاریخ ساز با تیم ملی برابر دانمارک وآمریکا در خاک حریفان به تساوی یک بر یک رسید اما چنان عاشق استقلال بود که در سال 79 وقتی بار دیگر پیشنهاد هدایت استقلال را گرفت،تیم ملی را کنار گذاشت واستقلال را بر گزید ودر این دوره هم یک قهرمانی جام حذفی ویک قهرمانی لیگ را تقدیم استقلال کرد. تا لیگ اول حرفه ای را روی نیمکت این تیم نشست و در نهایت به مقام نایب قهرمانی لیگ برتر برسد، پس از آن برای مدت کوتاهی به صنعت نفت آبادان رفت و به نوعی می توان این را آخرین تجربه سرمربیگری وی دانست، پس از آبادان وی به اراک و تیم صنایع اراک رفت و از آنجا نیز به مدت دو سال سرپرست و مدیرفنی پاسی شد که به تازگی به همدان رفته بود. پورحیدری بعدها، در اواخر دهه هشتاد و دهه نود بازهم به استقلال بازگشت اما این بار با عناوینی همچون عضو هیات مدیره، سرپرست و مدیرفنی.

بی توجه به اطراف با تمرکز به تیم

پورحیدری نیز به مانند تمام فوتبالی های حاضر در ایران در دوران حرفه ای حضور خود در این عرصه با حاشیه هایی دست و پنجه نرم کرد و هر از گاهی شایعات و حرف و حدیث هایی از اختلاف و او با شخص و یا اشخاصی به میان می آمد اما وی ایستاد و بدون توجه به تمام حرف و حدیث ها به پیراهن آبی فکر کرد و به کار خود پرداخت.

او حتی تا یک روز پیش عود کردن بیماری خود در تمرینات این تیم حضور داشت و مجدانه پیگیر تمرینات و بازی های تیم محبوبش بود و تمام وظایف سرپرستی یک تیم بزرگ را بی کم و کاست انجام می داد.

استقلالی‌ترین مرد تاریخ

منصور پورحیدری جایگاهی بی‌بدیل در تاریخ باشگاه استقلال دارد. جدا از افتخاراتی که او در قالب بازیکن و مربی با این تیم به‌دست آورد، حضور بی‌منت و بدون شرط او در کنار استقلال در همه‌ی این سال‌ها، نشان از عشق خالص او به استقلال دارد. با این‌که چند بار او را با بی‌مهری از نیمکت استقلال کنار گذاشتند اما هر بار بدون منت و بدون هیچ پیش‌شرطی در بحرانی‌ترین شرایط به کمک تیم محبوبش شتافت. بارها از اعتبار خود برای رساندن استقلال به آرامش گذشت و بدون حساب‌گری‌های خاص مردان بزرگ و پرافتخار، هر گاه از سوی مدیران فراخوانده شد، بدون ذره‌ای تردید به خانه‌اش بازگشت. تنها اوست که می‌تواند سرمربیگری تیم ملی پرستاره‌ی ایران را در آستانه حضور این تیم در جام‌ملتهای آسیا، رها کند تا دو روز مانده به دربی هشت اسفند ۱۳۷۸، سرمربی استقلال شود. تنها یک عاشق واقعی می‌تواند، هدایت تیمی بحران‌زده را دور روز قبل از دربی مقابل حریف تا بن دندان مسلح بپذیرد.

استقلال بازیکن و مربی بزرگ کم نداشته است، اما این فقط منصور پورحیدری بوده است که هیچگاه بر علیه تیمش مصاحبه نکرد و برای آن شرط نگذاشت. تنها او می‌توانست بی‌مهری مدیری را در اخراج نابهنگامش فراموش کند و در روزهای سخت تیم، دوباره دست همکاری با همان مدیری کم لطف بدهد.

منصور پورحیدری پرافتخارترین سرمربی تاریخ باشگاه استقلال نیز است. او آخرین قهرمانی این تیم در آسیا را در سال ۱۳۷۰ با تیمی رویایی که ساخته‌ی دست خودش بود، به دست آورد. آمار درخشان او در دربی‌ها نیز هنوز رشک‌برانگیز است. اگرچه او در چهار دربی مقابل پرسپولیس بازنده شد اما نباید از یاد برد که در دو دربی، او تنها چند روز بود که سرمربی استقلال شده بود و تیم‌های بحران زده‌ی سکوموروخوف و رونالد کخ را در آستانه دربی در دست گرفته بود. اگر او چند روز بعد از این دربی‌ها سرمربیگری استقلال را می‌پذیرفت، آمار او در دربی‌ها رشک‌برانگیزتر نیز می‌شد.

پورحیدری همانطور که به خاطر عشقش به استقلال در مواقع بحرانی به کمک این تیم می‌شتافت، هرگاه نیز که از تیم کنار گذاشته شد، بی‌سروصدا و بدون گلایه و جنجال رفت تا در نوبتی دیگر همچون سربازی به کمک استقلالش بشتابد. همچنین او برعکس برخی از مربیان هم‌دوره‌اش به موقع پا بر روی خودخواهی‌ها و تمایلاتش نهاد و نیمکت استقلال را به مربیان جوان سپرد. این میزان از زمان‌سنجی در فوتبالی که مربیان بزرگش نیمکت‌ تیم های بزرگ را ارث دائمی خود می‌دانستند قابل ستایش است.

علی‌رغم جایگاهی که پورحیدری در استقلال داشت و دارد، او هیچ‌گاه نخواست که همانند اغلب مربیان و مدیران، به دنبال نفوذ در سکوها باشد. او هیچ‌گاه اطراف خود را از مریدان ساختگی پر نکرد و برای خود دستگاه عریض و طویل از مریدانش که بتواند از آن‌ها برای اعمال فشار بر این و آن استفاده کند، به راه نینداخت. شخصیت پورحیدری به گونه‌ای بوده که خود را در عین حضور مستمر در بطن فوتبال، از آلودگی‌های لمپنیزم رایج در فوتبال ایران به دور نگه دارد و الحق که این منش او در زمانه‌ای که سکوها و حاشیه‌ها تاثیر زیادی بر رفت و آمد‌ها و قراردادهای فوتبالی دارد، حکم کیمیا را دارد. کافیست که او را از این نظر با مربیان دیگری در دو باشگاه آبی و قرمز پایتخت مقایسه کرد.

پورحیدری به مدت یک سال و نیم سرمربی تیم ملی ایران نیز بود. او پس از جام‌جهانی ۱۹۹۸ جانشین دوست قدیمی‌اش جلال طالبی شد و در اولین گام با تیم ملی قهرمانی بازی‌های آسیایی بانکوک را به دست آورد. در ادامه او در چند بازی تدارکاتی مهم از جمله مقابل دانمارک، ژاپن، اکوادور، آمریکا، مکزیک، کانادا و ... ایران را هدایت کرد و بازی‌های خوب و نتایجی همچون تساوی با دانمارک در خاک این کشور، تساوی با آمریکا در لس‌آنجلس، تساوی با ژاپن در یوکوهوما و بازی زیبا علی رغم شکست دو بر یک مقابل مکزیک را رقم زد. اما با این وجود در اسفند ۱۳۷۸ و در حالی که تیم ملی آماده‌ی حضور در مقدماتی جام ملت‌های آسیا می‌شد، برای کمک استقلال بحران‌زده از سرمربیگری تیم ملی استعفا داد. آن هم در شرایطی که تیم ملی پرستاره‌ی آن زمان شانس زیادی برای موفقیت و قهرمانی در جام ملت‌ها داشت. بدون شک تنها همین اقدام او  برای اثبات عشقش به استقلال کافیست.

فوتبال ایران به یاد ندارد که پورحیدری حتی یک‌بار در فضاهای عمومی از دایره ادب خارج شده باشد. در روزگاری که فحاشی و توهین مربیان در رختکن تیم‌ها به بازیکنان روشی رایج در دادن شوک روحی به تیم‌ها بود، پورحیدری همواره با احترام با بازیکنانش رفتار کرد. او جز اولین مربیانی بود که اجازه داد دوربین‌های تلویزیونی برنامه نود در سال اول روی آنتن رفتن آن، بین دو نیمه به داخل رختکن استقلال برود. در سال‌هایی که مربیان سنتی فوتبال ایران را در دست داشتند پورحیدری ماژیک به دست تاکتیک‌های تیمش را روی تخته وایت‌برد به شاگردانش گوشزد می‌کرد آن هم در حالی که در رختکن بغلی صدای فریادها و توهین‌های مربیان حریف اجازه حضور دوربین‌ها را به داخل رختکن نمی‌داد. او اولین مربی ایرانی بود که حضور تمرین‌دهنده‌ی خارجی را در تیمش باب کرد و ابایی از این‌که از علم روز فوتبال استفاده کند نداشت و آن را کسر شأن خود نمی‌دانست. بونژاک اولین دستیار خارجی او بود که در سال ۱۳۶۹ در کنار او روی نیمکت استقلال نشست و بعدها از یورگن گده آلمانی نیز در تیم ملی و استقلال استفاده کرد. سیستم سه-پنج-دو را اولین بار پورحیدری در فوتبال ایران استفاده کرد و با آن قهرمانی آسیا را نیز به دست آورد. سیستمی که آلمان با آن در جام‌جهانی ۱۹۹۰ قهرمان شده بود و پورحیدری آن را در استقلال پیاده کرد تا بهترین استقلال تاریخ را با آن شکل دهد. استقلالی که قهرمان و نایب‌قهرمان آسیا شد و در داخل اولین لیگ سراسری کشور را پس از انقلاب فتح کرد و به سلطه‌ی پنج‌ساله‌ی پرسپولیس در باشگاه‌های تهران خاتمه داد.

اگر قرار به تهیه لیستی از استقلالی‌ترین انسان‌های روی زمین باشد، قطعا نام منصور پورحیدری در صدر آن قرار خواهد گرفت. لقب «عاشق‌ترین استقلالی» بدون شک تنها برازنده‌ی منصور پورحیدری است و بس.