شهیدی که تنها 3کیلوگرم از بدنش تشییع شد!+عکس

« ﺑﻪ ﺷﺮق و ﻏﺮب ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ اﮔﺮ ﺧﺎﻧﻪام را ﺑﻪ آﺗﺶ ﺑﻜﺸﻨﺪ وﻗﻠﺒﻢ را ﺳﻮراخ ﺳـﻮراخ ﻛﻨﻨـﺪ، آرزوی اﻇﻬـﺎر ‫ﺿﻌﻒ و ﺷﻜﺴﺖ اﺳﻼم را و دﻳﻨﻢ را ﺑﻪ ﮔﻮر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮد.» این، سخنان سردار علی اصغر حسینی محراب، شهیدی است که تنها سه کیلوگرم از پاره های بدنش تشییع شد.

کد خبر: ۱۰۵۰۱۱

تاریخ: ۲۶ دی ۱۳۹۴ - ۱۴:۵۵

به گزارش  شهدای ایران، ﻋﻠﻰ اﺻﻐﺮ ﺣﺴﻴﻨﻰ ﻣﺤﺮاب در ﭘﺎﻧﺰدﻫﻢ ﻣﺮدادﻣﺎه ﺳﺎل 1340 در ﻣﺸﻬﺪ ﺑﻪ دﻧﻴﺎ آﻣـﺪ. 18 ﺳﺎﻟﻪ ﺑﻮد ﻛﻪ ﺑﺎ ﭘﻴﺮوزی اﻧﻘﻼب اﺳﻼﻣﻰ و ﻓﺮﻣﺎن اﻣﺎم(ره) ﻣﺒﻨـﻰ ﺑـﺮ ﺗـﺸﻜﻴﻞ ﺑـﺴﻴﺞ ﺑـﻪ ﺑﺴﻴﺞ ﭘﻴﻮﺳﺖ واز آن ﭘﺲ ﺗﻤﺎم ﻧﻴﺮوﻳﺶ را ﺻﺮف رﺷﺪ روﺣﺎﻧﻰ و ﻣﻌﻨﻮی ﺧﻮﻳﺶ ﻧﻤـﻮد.
او در ﺳﺎل 1360 ﺑﺎ ﺗﻮﺟ‎ﻪ ﺑﻪ اﺣﺴﺎس ﻣﺴﺌﻮﻟﻴ‎ﺘﻰ ﻛﻪ داﺷﺖ و ﺑﺎ اﻳﻦ ﻓﻜﺮ ﻛﻪ اﻣـﺮوز ﻛﻤـﻚ ﺑـﻪ دﻳـﻦ و‫اﺣﻜﺎم ﻗﺮآن از اوﻟﻮﻳ‎ﺘﻰ ﺧﺎص‎ ﺑﺮﺧﻮردار اﺳﺖ، ﻫﻤﺮاه ﺑﺎ ﺳﻴﻞ ﺧﺮوﺷﺎن ﻣﺮدم ﺣﺰب اﻟﻠّﻪ ﻋﺎزم ﺟﺒﻬﻪﻫﺎی ‫ﻧﺒﺮد ﺷﺪ و ﺑﺪﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴﺐ ﻣﻘﺪ‎ﻣﺎت آﺷﻨﺎئﻰ ﻣﺤﺮاب ﺑﺎ ﺷﻬﻴﺪ ﻣﺤﻤﻮد ﻛﺎوه ﻓﺮاﻫﻢ شد.
شهید حسینی محراب در ﻫﻤﺎن روزﻫﺎی ﻧﺨﺴﺖ اﻋﺰام به اتفاق شهید کاوه به سقز رفت و ﺑﻪ ﮔﺮدان ﺷﻬﺪا ﭘﻴﻮﺳﺖ و ﭘﺲ از‫ﭼﻨﺪی ﻋﻀﻮ رﺳﻤﻰ ﺳﭙﺎه ﺷﺪ.

شهید حسینی محراب بعداز شهادت شهید کاوه
در ﻋﻤﻠﻴ‎ﺎت ﻛﺮﺑﻼی 2، ﺳﺮدار ﻣﺤﻤﻮد ﻛﺎوه در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ‫ﮔﺮدان را ﺑﺮ ﻋﻬﺪه داﺷﺖ ﺑﺮ اﺛﺮ اﺻﺎﺑﺖ ﺗﺮﻛﺶ ﺧﻤﭙﺎره 60 ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت رﺳﻴﺪ. وﻗﺘﻰ ﻛـﻪ ﻣﺤـﺮاب ، ‫ﺑﺎﻻی ﺳﺮﭘﻴﻜﺮ ﺑﻰ ﺟﺎن ﻛﺎوه ﺣﺎﺿﺮ ﺷﺪ، ﭼﻨﺪﺑﺎر او را ﺻﺪا زد. ﭼﻨﺎن ﺑﻰﺗﺎب ﺷﺪه ﺑﻮد ﻛﻪ ﺳﺮش را دوﺑﺎر‫ﺑﻪ زﻣﻴﻦ ﻛﻮﺑﻴﺪ؛ ﺑﻪﻃﻮری ﻛﻪ ﺧﻮن از دﻣﺎﻏﺶ ﺟﺎری ﺷـﺪ. ﺳـﭙﺲ او را در آﻏـﻮش ﻛـﺸﻴﺪ و ﺑﻮﺳـﻴﺪ و ﭘﻴﻜﺮش را روی دوﺷﺶ ﮔﺬاﺷﺖ.
‫ﻣﺤﺮاب ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻰﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ دارم از ﻛﺎوه دارم. اﻣ‎ﺎ اﻳﻦ را ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ داﺷﺖ ﻛﻪ ﻛﺎوه ﺑﻪ او‫ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮد که اﻳﻦ ﻃﻮر ﺣﻮادث ﻧﺒﺎﻳﺪ در روﺣﻴﻪی او اﺛﺮ ﺑﮕﺬارد، ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺎ اﻳﻤﺎن و اراده راﻫﺶ را اداﻣـﻪ ‫دﻫﺪ.

** خاطره ای از شهید حسینی محراب به روایت همرزمان
شهید حسینی محراب در عملیاتی از ﻧﺎﺣﻴﻪی دﺳﺖ، ﻣﺠﺮوح ﺷﺪ اﻣ‎ﺎ ﺑﺎ ﻫﻤـﺎن ﺣـﺎل ﺑـﻪﻫـﺪاﻳﺖ ‫ﻧﻴﺮوﻫﺎ اداﻣﻪ داد؛ ﺑﻪ ﻃﻮری ﻛﻪ وﻗﺘﻰ دﺳﺘﺶ را ﺑﺎﻻ و ﭘـﺎﻳﻴﻦ ﻣـﻰﺑـﺮد از آﺳـﺘﻴﻨﺶ ﺧـﻮن ﻣـﻰﭼﻜﻴـﺪ.

**شهادت حسینی محراب
‫ﻋﻤﻠﻴ‎ﺎت ﻛﺮﺑﻼی 5 آﻏﺎز ﺷﺪ.محراب از ﺷﺐ ﭼﻬﺎرم ﻋﻤﻠﻴ‎ﺎت ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻓﺮﻣﺎﻧﺪه ﻣﺤﻮر ﻋﻤﻠﻴ‎ﺎﺗﻰ ﻟﺸﻜﺮ‫ وﻳﮋه ﺷﻬﺪا ﻋﻤﻞ ﻣﻰﻛﺮد. او ﺗﻮاﻧﺴﺖ در آن ﺷﺐ ﭘﺎﺗﻚ ﺷﺪﻳﺪ ﻋﺮاق را ﻗﺎﻃﻊ ﭘﺎﺳﺦ دﻫﺪ؛ ﺑﻪ ﻃﻮری ﻛـﻪ ‫ﺗﺎ 9 ﺻﺒﺢ ﻫﻴﭻ ﻛﺲ از ﻧﻴﺮوﻫﺎی ﻟﺸﻜﺮ وﻳﮋه ﺷﻬﺪا ﺑﻪ ﺷﻬﺎدت ﻧﺮﺳﻴﺪﻧﺪ.
‫در ﻓﺎﺻﻠﻪی روزﻫﺎی ﻫﻔﺘﻢ ﺗﺎ دﻫﻢ ﻋﻤﻠﻴ‎ﺎت او ﻣﺪام در ﺗب و تاب رﻓﺘﻦ ﺑـﻪ ﻧـﺰد ﻧﻴﺮوﻫـﺎﻳﺶ در ﺳـﻨﮕﺮ‫ﻣﻘﺪ‎م ﺑﻮد؛ اﻣ‎ﺎ ﺳﻮزش ﭼﺸﻢﻫﺎ و ﺳﻴﻨﻪاش در اثر جراحات شیمیایی اﻣﺎن را از او ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮد و او از ﻣﺮﻛـﺰ ﭘﻴـﺎم ﺑـﺎ ﻧﻴﺮوﻫـﺎﻳﺶ درﺗﻤﺎس ﺑﻮد. ﺳﺮاﻧﺠﺎم ﻃﺎﻗﺖ از ﻛﻒ داد و ﺑﻌﺪ از ﺧﻮاﻧﺪن ﻧﻤﺎز در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻟﺐ آﻳﻪ« اﻟﻠّﻬﻢ ارزﻗﻨﺎﺗﻮﻓﻴﻖ اﻟﺸﻬﺎدة ﻓﻰ ﺳﺒﻴﻠﻚ» را زﻣﺰﻣﻪ ﻣﻰﻛﺮد به اتفاق ﻳﻜﻰ از ﻧﻴﺮوﻫﺎی اﻃّﻼﻋﺎت ﺑﻪ ﻃﺮف خط ﺑـﻪ راه ‫اﻓﺘﺎد و در ﺣﺎﻟﻰ ﻛﻪﺳﻮار ﺑﺮ ﻣﻮﺗﻮر ﺑﻪ ﭘﻞ ﺷﻬﺮ دوﺋﻴﭽﻰ ﻋﺮاقﻧﺰدﻳﻚ ﻣﻰﺷﺪﻧﺪ ﺗﻮﺳ‎ـﻂ راﻛـﺖﻫـﺎی ‫ﻋﺮاﻗﻰ ﺑﻤﺒﺎران ﺷﺪﻧﺪ.
‫از وﺟﻮد ﻣﺤﺮاب و ﻳﺎر ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺑﺎﻗﻰ ﻧﻤﺎﻧﺪ و ﺑﻪ اﻳﻦ ﺗﺮﺗﻴـﺐ در ﺗـﺎرﻳﺦ 30 دی ﻣـﺎه 1365 ، ﻣﺤﺮاب ﻧﻴﺰ ﺑﻪ ﺻﻒ ﺷﻬﺪا ﭘﻴﻮﺳﺖ‫.
‫ﭼﻨﺪ روز ﺑﻌﺪ، ﺑﺮادرش ﺣﺎج ﻋﻠﻰ ﻣﺤﺮاب ﺑﻪ ﻗﺮارﮔﺎه ﺗﺎﻛﺘﻴﻜﻰ ﻟﺸﻜﺮ رفت و از آن جا به محل ﺷﻬﺎدت رفت و ﺗﻮاﻧست تکه ای از ﭘﺎی ﻣﺤﺮاب، ﮔﻮش و ﻗﺴﻤﺘﻰ از ﺳﺮ و ﺻﻮرت و تکه های ‫ﻛﻮﭼﻜﻰ از ﺑﺪﻧﺶ را از روی ﭘﺸﺖ ﺑﺎم ﺧﺎﻧﻪﻫﺎی اﻃﺮاف ﭘﻞ و زﻣﻴﻦﻫﺎی ﺣﺎﺷﻴﻪی رود ﺑﻴﺎﺑﺪ. آن ﭼـﻪ از ‫ﺑﺪن ﻣﺤﺮاب ﺑﻪ دﺳﺖ آﻣﺪ؛ ﭼﻴﺰی ﺣﺪود سه ﻛﻴﻠﻮﮔﺮم ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻧﺒﻮد و اﻳﻦ ﻫﻢ ﺗﻘﺪﻳﺮ اﻟﻬﻰ ﺑﻮد؛ ﺑـﺮای اﻳـﻦ
‫ﻛﻪ اﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﺤﺮاب را ﺑﻪ ﻳﺎد ﻫﻤﮕﺎن ﺑﻴﺎورد که « ﺑﻪ ﺷﺮق و ﻏﺮب ﺑﮕﻮﻳﻴﺪ اﮔﺮ ﺧﺎﻧﻪام را ﺑﻪ آﺗﺶ ﺑﻜﺸﻨﺪ وﻗﻠﺒﻢ را ﺳﻮراخ ﺳـﻮراخ ﻛﻨﻨـﺪ، آرزوی اﻇﻬـﺎر ‫ﺿﻌﻒ و ﺷﻜﺴﺖ اﺳﻼم را و دﻳﻨﻢ را ﺑﻪ ﮔﻮر ﺧﻮاﻫﻨﺪ ﺑﺮد و اﮔﺮ ﭘﻴﻜﺮم را زﻧﺪه زﻧﺪه ﻗﻄﻌـﻪ ﻗﻄﻌـﻪ و ﭘـﺎره ‫ﭘﺎره ﻛﻨﻨﺪ و ﭘﺎرهﻫﺎی ﺗﻨﻢ را ﺑﺴﻮزاﻧﻨﺪ، ﺑﺎز ﻓﺮﻳﺎد ﺧـﻮاﻫﻢ زد؛ اﺳـﻼم ﭘﻴـﺮوز اﺳـﺖ، ﻛﻔـﺮ و ﻣﻨـﺎﻓﻖ ﻧـﺎﺑﻮد ‫اﺳﺖ. »
‫ﻗﻄﻌﺎت ﺑﺎﻗﻴﻤﺎﻧﺪه از وﺟﻮد ﭘﺎﻛﺶ در ﻣﻴﺎن اﺳﺘﻘﺒﺎل ﺑﻰﻧﻈﻴـﺮ ﻣـﺮدم ﺷـﻬﻴﺪ ﭘـﺮور ﻣـﺸﻬﺪ ﺗـﺸﻴﻴﻊ و در‫ﻗﻄﻌﻪ ﺷﻬﺪای اﻧﺼﺎراﻟﻤﺠﺎﻫﺪﻳﻦ ﻧﺰدﻳﻚ آراﻣﮕﺎه ﺷﻬﻴﺪ ﻛﺎوه ﺑﻪ ﺧﺎک ﺳﭙﺮده ﺷﺪ.