دیپلماسی در بن‌بست خوش‌خیالی/ وقتی برای دریافت پاسخ رد دشمن هم منتظر واسطه‌ها می‌مانیم!
این لفاظی‌های تهاجمی، ترجمه روشن محاسبه کاخ سفید از رفتار دستگاه سیاست خارجی دولت چهاردهم است: وقتی حریف نشانه‌های تعجیل و اشتیاق برای رسیدن به توافق را در طرف ایرانی مشاهده می‌کند، آن را محصول در تنگنا و استیصال قرار گرفتن تفسیر می‌کند.
به گزارش شهدای ایران؛ سفر هیئت دیپلماتیک دولت به نیویورک بار دیگر به آینه‌ای تمام‌نما از تناقض میان منطق بازدارندگی و توهم تنش‌زدایی یک‌طرفه تبدیل شده است. در حالی که دونالد ترامپ با شدیدترین ادبیات ممکن، پیشنهاد رسمی ایران پیرامون توافق را پس زد و از محاصره کامل نظامی سخن به میان آورد، ادامه حضور عباس عراقچی در نیویورک و صدور بیانیه‌ها از سوی او، پرسش‌هایی را در افکار عمومی پدید آورده است.
دونالد ترامپ در تازه‌ترین موضع‌گیری خود، با تکبر و ادبیاتی از موضع بالا اعلام کرد که پیشنهاد تهران را برای بازگشایی تنگه هرمز نمی‌پذیرد. رئیس‌جمهور ایالات متحده نه‌تنها طرح ایران را رد کرد، بلکه در یک عملیات روانی آشکار مدعی شد تقاضای ایران ناشی از خسارت‌های سنگین اقتصادی بوده و واشنگتن بزرگ‌ترین محاصره تاریخ نظامی و یک «دیوار فولادی» را در خلیج فارس به راه انداخته است.
این لفاظی‌های تهاجمی، ترجمه روشن محاسبه کاخ سفید از رفتار دستگاه سیاست خارجی دولت چهاردهم است: وقتی حریف نشانه‌های تعجیل و اشتیاق برای رسیدن به توافق را در طرف ایرانی مشاهده می‌کند، آن را محصول در تنگنا و استیصال قرار گرفتن تفسیر می‌کند.
مسعود پزشکیان مقر سازمان ملل را ترک کرد و به تهران بازگشت؛ اما وزیر امور خارجه در نیویورک ماندگار شد. سوالی که دستگاه دیپلماسی باید به آن پاسخ دهد این است: حضور عراقچی در نیویورک پس از اتمام سفر رئیس‌جمهور و درست زمانی که شخص رئیس‌جمهور آمریکا به پیشنهاد ایران دهن‌کجی آشکار کرده، حامل چه پیامی برای اتاق محاسبات واشنگتن است؟
در عرف روابط بین‌الملل و اصول دیپلماسی، کمترین و بدیهی‌ترین اقدام واکنشی، ترک خاک دشمن و اعلام توقف هرگونه تبادل نظر است تا هزینه گستاخی دشمن بالا برود. اصرار وزیر بر ماندن در نیویورک و ادامه اقامت در کشور متخاصم، برای طرف مقابل به‌عنوان اضطرار تهران برای شنیدن حتی یک چراغ سبز کم‌رنگ کدگذاری می‌شود.
اسف‌بارتر از ماندن در نیویورک، پاسخ رسمی عباس عراقچی به رد طرح ایران بود. وزیر امور خارجه به‌جای پاسخ قاطع به ترامپ و بستن پرونده گفت‌وگو در پی اهانت علنی ترامپ، اظهار داشت: «ترامپ اظهارات ضدونقیض زیاد دارد؛ ما منتظریم نظر قطعی از طریق واسطه‌ها به ما ابلاغ شود!»
ترامپ در مقابل دوربین‌ها دست رد به سینه ایران زده و ادبیات تحقیرآمیز به کار برده است. تلاش برای کم‌اهمیت جلوه دادن این موضع علنی و چشم‌انتظاری برای رسیدن پیامی آرام‌تر از کانال‌های پشتی و واسطه‌ها، چیزی جز خودفریبی نیست و تصویری منفعل، مضطرب و در موضع تمنا از جمهوری اسلامی می‌سازد.
تجربه بیش از دو دهه گذشته نشان داده است که رویکرد اعلام نیازمندی به میز مذاکره، نه به دیپلماسی شرافتمندانه ختم می‌شود و نه سایه جنگ و محاصره را دور می‌کند؛ بلکه دشمن را گام‌به‌گام در پیگیری راهبرد فشار حداکثری حریص‌تر می‌سازد.
آقای عراقچی باید پاسخ دهند: چه میزان تحقیر دیگر لازم است تا باور کنند امنیت و منافع ملی در گرو نشان دادن قدرت بازدارنده کشور است، نه بست‌نشینی در نیویورک و انتظار برای نیم‌نگاه واسطه‌های کاخ سفید؟
